Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Απαντώντας στο δίλημμα: “Πατριωτικός” ή “Μεταρρυθμιστικός” λόγος ;

leave a comment »


[
“Πατριωτικός λόγος”: Ο δημόσιος λόγος ο οποίος αναγνωρίζει την ύπαρξη της ελληνικής ιδιοπροσωπίας και της σχέσης των ατόμων της κοινωνίας μας με αυτήν ως θετικό στοιχείο, επενδύοντας πάνω της.

“Μεταρρυθμιστικός λόγος”: Ο δημόσιος λόγος ο οποίος αναγνωρίζει και προτάσσει  την ανάγκη αλλαγών στο υπάρχον μεταπολιτευτικό μοντέλο.

Σκόπιμα σε αυτό το κείμενο δεν υπάρχουν οι χαρακτηρισμοί “(μη) πατριώτης” και “(μη) μεταρρυθμιστής”, και αυτό για δύο λόγους: Πρώτον γιατί θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ λόγων και πραγματικών προθέσεων. Από ψεύτες έχουμε εμπειρία, ειδικά στην δημόσια σφαίρα, ειδικά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Εντούτοις, καθώς ο δημόσιος λόγος κατευθύνει και καθορίζει τις επιλογές του κόσμου, έχει μία αυτούσια αξία, ανεξάρτητη των προθέσεων, και δόκιμα μπορούμε να επικεντρωθούμε σε αυτόν. Δεύτερον το μόνο που διασφαλίζει έναν παραγωγικό διάλογο είναι η αντιπαράθεση επιχειρημάτων σε επιχειρήματα, λόγου σε λόγο. Οι χαρακτηρισμοί που κατευθύνονται στο πρόσωπο δυσχεραίνουν μάλλον τον διάλογο. Ωστόσο ο καθένας μπορεί να χαρακτηρίζει, με κάποια σχετική τεκμηρίωση, επιχειρήματα και λόγους.
]

Τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση πως στον δημόσιο λόγο κυριαρχούν δύο ειδών φωνές, υποχρεώνοντας, ίσως και παγιδεύοντας, αρκετό κόσμο να στοιχηθεί πίσω τους.

Από την μία έναν λόγος “πατριωτικός”, που όμως συνάμα αφήνει αρκετά πίσω το μεταρρυθμιστικό στοιχείο, όπως αυτός της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι αυτή επενδύει -και σωστά κάνει- στο πατριωτικό αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας. Οι συμβολικές κινήσεις των πρώτων εβδομάδων της διαπραγμάτευσης είχαν σκοπό να αναπτερώσουν το ηθικό ενός λαού που για πέντε χρόνια η διακυβέρνηση του -άρα και ο ίδιος- τελούσε υπό ολοφάνερη κατοχή. Από την άλλη, στο επίπεδο τουλάχιστον της ηγεσίας, πέρα από την εξαφάνιση της γραβάτας και τους πολιτικούς όρκους, δεν υπάρχουν δείγματα γραφής για το ξεπέρασμα του μεταπολιτευτικού μοντέλου διοίκησης, όπου κράτος και κόμμα είναι ζευγαρωμένα, όπου οι εξαγγελίες προηγούνται της σκέψης για το πώς αυτές θα εφαρμοσθούν, όπου οι εντυπώσεις ιεραρχούνται ψηλότερα από το αποτέλεσμα, κλπ. Ακόμα χειρότερα, σε επίπεδο εξαγγελιών, και μόνο εξαγγελιών -αφού οι προηγούμενοι δεν κάνανε τίποτα- υπάρχει η αίσθηση της αντι-μεταρρύθμισης.

Στην άλλη άκρη υπάρχει ένας λόγος “μεταρρυθμιστικός” που ωστόσο, αφήνει την διάσταση του πατριωτισμού αρκετά πίσω, όπως αυτός του ΠΟΤΑΜΙου4. Θέματα όπως η μεταρρύθμιση του κράτους, η απελευθέρωση της υγιούς επιχειρηματικότητας, η εξυγίανση της πολιτικής ζωής, κλπ. φαίνεται να είναι ψηλά στην ατζέντα. Αυτά στο προσκήνιο, γιατί στο παρασκήνιο, φανερά ή λιγότερο φανερά, διακηρύσσεται πως η δανειακή σύμβαση ήταν η μόνη λύση για την χώρα και το πως η κοινωνία μας, εκτός από το ότι άξιζε ότι έπαθε θα πρέπει να ευχαριστεί τους καλούς Ευρωπαίους που προσέτρεξαν για να την σώσουν. Ομολογείται ότι το “μνημόνιο” ήταν το μόνο σχέδιο που υπήρχε και για αυτό και καλά κάναμε που το υιοθετήσαμε, ενώ για το ότι τελικά μετά από πέντε χρόνια είμαστε σχεδόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, το φταίξιμο ήταν ολοκληρωτικά δικό μας. Το γεγονός πως επρόκειτο για ένα μνημόνιο κατοχής και υποδούλωσης, δεν φαίνεται να συνιστά για αυτούς λόγο απόρριψης. Η πιθανότητα οι Ευρωπαίοι να κοιτάνε τα συμφέροντα τους και να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αδυναμία μας, δεν τους περνάει από το μυαλό. Σε κάθε περίπτωση στο είδος αυτού του δημόσιου λόγου, αν και μπορεί να γίνεται επίκληση στον “πατριωτισμό”, αυτός έπεται των αλλαγών που πρέπει να γίνουν και δεν φαίνεται να συνιστά κρίσιμο στοιχείο τους.

Υπάρχει το επιχείρημα, ότι στην κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ  “μεταρρυθμιστικού” και “πατριωτικού” λόγου και ότι όποιος παράγει τον πρώτο,  αυτός εντάσσεται αυτόματα και στην δεύτερη κατηγορία. Είναι όμως έτσι; Ότι είναι μεταρρυθμιστικό, είναι και πατριωτικό ; Σε καμία περίπτωση ! Όταν ο μεταρρυθμιστικός λόγος αφορμάται από την αντίληψη -συνειδητή ή ασυνείδητη- πως έχουμε να κάνουμε με έναν λαό κατώτερο και υπανάπτυκτο, χρήζοντα εισαγωγής σε αναμορφωτήριο, αυτός ο λόγος δεν μπορεί να είναι πατριωτικός. Εξ ορισμού είναι λόγος μη-πατριωτικός γιατί αποσκοπεί στην ξεθεμελίωση των χαρακτηριστικών και της ιδιοπροσωπίας του λαού της εκάστοτε πατρίδας.

Φυσικά δεν συμπεριλαμβάνω στην παραπάνω κατηγορία τον δημόσιο λόγο που στόχο έχει να περιορίσει ή να και εξαφανίσει αρνητικές εκφάνσεις και χαρακτηριστικά του λαού μας και αφορμάται από αγάπη και περηφάνεια για αυτόν. Να παρατηρήσω ωστόσο ότι αυτή η κατηγορία ταυτόχρονου “μεταρρυθμιστικού-πατριωτικού” λόγου, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, έχει τις εξής ποιοτικές διαφορές: Εστιάζει, αν όχι κύρια, ισόποσα στις αρετές και τα χαρίσματα του λαού και της κοινωνίας και τα χρησιμοποιεί σαν μοχλό για να επέλθει πραγματική αλλαγή. Στηρίζεται στο γεγονός πώς το εκάστοτε άτομο έχει μία οργανική σχέση με την πατρίδα του και πώς η εν δυνάμει επιτυχία ή η αποτυχία αυτής μπορεί να το κινητοποιήσει ώστε να υπερβεί ατομικούς του περιορισμούς. Τέλος αυτού του είδους το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα, όντας μια ενδογενής διαδικασία, περιέχει “έξυπνες” λύσεις, σε αντιδιαστολή με τις κονσερβοποιημένες συνταγές παντώς καιρού που κομίζουν συνήθως οι ξένοι ή αποξενωμένοι μεταρρυθμιστές.

Η κύρια όμως ένσταση στον μη-πατριωτικό μεταρρυθμιστικό λόγο είναι ότι έχει ελάχιστες πιθανότητες να κινητοποιήσει την κοινωνία και κατ’ επέκταση να προκαλέσει τις επαγγελόμενες μεταρρυθμίσεις. Η μεταρρύθμιση ενός ανθρώπινου συστήματος (π.χ. του κράτους) ή μίας κοινωνίας είναι μία διαδικασία που είναι πρακτικά αδύνατο να υλοποιηθεί χωρίς την θέληση και την  συμμετοχή τουλάχιστον μίας κρίσιμης μάζας από αυτή. Ο μεταρρυθμιστικός λόγος που εκπορεύεται από κάποιον που στην θέση του έλληνα δημοσίου υπαλλήλου ονειρεύεται να είχε έναν γερμανό ή έναν κινέζο, είναι αδύνατο να περιέχει αυτά τα στοιχεία τα οποία θα συγκινήσουν και θα προκαλέσουν την ατομική υπέρβαση και την συμμετοχή στο εγχείρημα. Και χωρίς αυτή την συμμετοχή αυτών που τελικά αποτελούν το σύστημα, τίποτα ή πολύ λίγα θα αλλάξουν.

Από την άλλη ο δημόσιος λόγος ο οποίος παραγνωρίζει ότι η Ελληνική κοινωνία, η πατρίδα μας, έχει φτάσει σε σημείο παρακμής, όπου απαιτείται άμεση αλλαγή πορείας σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και αν έχει στον πυρήνα του το πρόταγμα του πατριωτισμού, στο οριακό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε είναι επικίνδυνος. Η πίστη στην δύναμη του πατριωτισμού οφείλει να συμβαδίζει με μία ορθολογική σύλληψη της γενικότερης πραγματικότητας -εσωτερικής και εξωτερικής- μέσα στην οποία βαδίζει η χώρα μας. Αλλιώς, έτσι όπως η δύναμη μίας γροθιάς, αν η κατεύθυνση δεν είναι σωστή  μπορεί να βλάψει το χέρι, η πατρίδα μας κινδυνεύει να βρεθεί στο κενό, με δύναμη μεν, αλλά στο κενό.

Η εκφορά “πατριωτικού” λόγου, χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση, δεν είναι ικανή συνθήκη για να ξεφύγει η χώρα από το τέλμα -πόσο μάλλον όταν αυτός έχει βαθύτατα αντιμεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά . Αν ο πατριωτισμός της ελληνικής κοινωνίας δίνει την δύναμη, ο μεταρρυθμιστικός λόγος να δίνει την σωστή κατεύθυνση, πράγμα όχι αυτονόητο. Η μόνη περίπτωση να μπορούν να συνδυαστούν με  τρόπο οργανικό “πατριωτισμός” και “μεταρρυθμιστικός” λόγος, για το καλό της χώρας, είναι αν ο τελευταίος είναι σάρκα από την σάρκα μας. Να έχει προέλθει εκ των έσω. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει ότι μπορούμε να παίρνουμε ιδέες από άλλες πατρίδες και λαούς. Ούτε ευρω-λιγουρηδες, ούτε όμως και ευρω-φοβικοί. Όπως και οι Ευρωπαίοι χρησιμοποίησαν ιδέες και πολιτισμικά στοιχεία της αρχαίας Ελλάδας για να κάνουν βήματα μπροστά, έτσι και εμείς είναι θεμιτό να κάνουμε το ίδιο. Δεν είναι ντροπή να ζηλεύουμε την πολεοδομία μίας ευρωπαϊκής πόλης ή το πώς δεν νοείται φακελάκι σε μία δημόσια υπηρεσία κλπ. Στόχους μπορούμε να δανειστούμε άφοβα, ωστόσο οι απόφάσεις για το τι, πόσο, πότε και πώς μπορεί να εφαρμοσθεί (παράλληλα φυσικά με τις ιδιαίτερες μας στοχεύσεις) δεν μπορεί να δοθεί εργολαβία έξω.

Η λύση είναι ένα κάλεσμα που θα προτάσσει το στοιχείο της “μεταρρύθμισης” και το στοιχείο του “πατριωτισμού”, ταυτόχρονα και παράλληλα, με τρόπο όπου το ένα θα άρρηκτα συνδεδεμένο με το άλλο. Να είμαστε περήφανοι για την υπόσταση μας και αυτό να είναι ο οδηγός για το ξεπέρασμα των παθογενειών του παρελθόντος μας. Μεταφέροντας την κουβέντα στο κλίμα των ημερών θα έλεγα το εξής: Το κύμα περηφάνιας και αξιοπρέπειας που ξεσήκωσε η κίνηση της νέας κυβέρνησης να διώξει σχεδόν κλοτσηδόν την τρόικα την πρώτη εβδομάδα θα έπρεπε να διοχετευθεί αμέσως σε ένα κανάλι αλλαγής. Αυτός ο σχεδόν “οπαδικός” ενθουσιασμός θα έπρεπε άμεσα να αντιμετωπίσει το λογικό ερώτημα: Πώς κρατάμε μακρυά από την πατρίδα μας την κάθε τρόικα ;  Μόνος τρόπος τα βήματα μπροστά. Μόνος τρόπος να θυσιάσουμε τις παρασιτικές μας συνήθειες. Δυστυχώς τέτοιος “πατριωτικός-μεταρρυθμιστικός” λόγος δεν υπάρχει στον πολιτικό ορίζοντα, και έτσι μείναμε είτε με την νέα κυβέρνηση, η οποία στο τέλος θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μίας πραγματικότητα που δεν επιθυμεί να αλλάξει, είτε με αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, που χλευάζοντας το πατριωτικό αίσθημα και αδυνατώντας να αντιληφθεί την δυναμική του, προτρέπει να μην χτυπάμε το χέρι που μας ταΐζει, λες και είμαστε σκύλοι και όχι λαός με ιστορία.

Advertisements

Written by kremmydasd

Μαρτίου 10, 2015 at 10:54 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Με αφορμή τους “αιώνιους” φοιτητές: Το Πανεπιστήμιο ως ένας αδιάφορος γονιός

leave a comment »


Υπάρχει ένας τύπος γονέα, που αδιαφορώντας για τα παιδιά του, δεν βάζει όρια και περιορισμούς, παρά μόνο τα αφήνει να  διάγουν έναν βίο ανέμελο, απροβλημάτιστο και με απόλυτο γνώμονα  την πλήρη και οποτεδήποτε ικανοποίηση των απαιτήσεων τους. Ορμώμενος πιθανόν από μία υποτιθέμενη καλοσύνη, κάνει μεγάλο κακό στα παιδιά του καθώς οι συνέπειες της αγωγής αυτής είναι ολέθριες:  η αντιμετώπιση της πραγματικότητας απαιτεί  προσωπικό κόπο και αγώνα και συνάμα όρια και περιορισμούς στην κοινωνική συμβίωση. Τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου δεν χρειάστηκε να κοπιάσουν για τίποτα, αδυνατούν να σταθούν στα πόδια τους και να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της ζωής.

Στο παρακάτω σύντομο κείμενο θα προσπαθήσω να υποστηρίξω το ότι η ύπαρξη του φαινομένου των “αιώνιων” φοιτητών δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ένδειξη ότι το Πανεπιστήμιο φέρεται στους φοιτητές του με τρόπο που ομοιάζει σε πάρα πολλά με την στάση του παραπάνω τύπου γονέα.

Αρχικά, ας αναρωτηθούμε: Είναι οι υποχρεώσεις που έχει ένας φοιτητής στο ελληνικό πανεπιστήμιο αντίστοιχες αυτών που θα έχει όταν αποφοιτήσει και θα πρέπει να βγάζει τα «προς το ζήν» μόνος του ; Για παράδειγμα όταν θα έρθει η ώρα να πληρώσει τους λογαριασμούς του, θα μπορεί να πεί «άστο, θα πληρώσω σε 3 χρόνια» κατ’ αντιστοιχία του «άστο, θα δώσω το τάδε μάθημα στο τέλος» ;  Όταν θα έχει καθημερινές υποχρεώσεις σε πελάτες του, θα μπορεί να πεί «ωραία μέρα σήμερα, θα πάω τελικά για καφέ στο θησείο αντί για το ραντεβού», έτσι όπως έχει συνηθίσει να κάνει  με τα περισσότερα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο ; Όταν θα πρέπει να κάνει μία απαιτητική προσφορά θα μπορεί να πει «θα διαβάσω τα SOS θέματα, 2-3 ώρες πρίν την κατάθεση της προσφοράς» ; Προσεγγίζει τελικά η πίεση που ασκείται στον φοιτητή, έστω ως έναν βαθμό, την πίεση που θα αντιμετωπίσει αφού αποφοιτήσει ;  Τώρα πια που η διέξοδος «πάρε παιδί μου ένα πτυχίο να διοριστείς στο Δημόσιο να πιάσεις μία καρέκλα να κοιτάς το ταβάνι για την υπόλοιπη ζωή σου» έκλεισε η απάντηση είναι: Κατηγορηματικά όχι !

Σε αυτό το σημείο, μπορεί κάποιος εύλογα να υποστηρίξει ότι το Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει να αναπαράγει το κοινωνικό στάτους και να χορεύει στους ρυθμούς της αγοράς, η οποία απαιτεί αναλώσιμους εργαζόμενους – ρομπότ. Συμφωνώ και για αυτό ο συλλογισμός μου αναφέρεται στο κατά πόσο υπάρχουν κάποια ελάχιστα και εύλογα όρια στις φοιτητικές υποχρεώσεις, τέτοια που να συμβαδίζουν με την απλή πραγματικότητα της ζωής: “Χωρίς προσπάθεια, δεν υπάρχει αποτέλεσμα”. Ας αναλογιστούμε για παράδειγμα, το αν ποτέ οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή σεβαστού βάθους, αν οποιαδήποτε κοινωνική επανάσταση ξεκίνησε και προχώρησε ποτέ από καφετερόβιους, τεμπελαχανάδες και βαριεστημένους ανθρώπους. Νομίζω πως όχι. Η εκπαίδευση της νέας γενιάς στην ενάρετη αλυσίδα “προσπαθώ, επιμένω, αγωνίζομαι, τα καταφέρνω” είναι περισσότερο χρήσιμη στις δυνάμεις που θέλουν να φέρουν την αλλαγή στην κοινωνία και μάλλον ανεπιθύμητη στις δυνάμεις που θέλουν να διατηρήσουν την επιβολή τους στους πολλούς. Αυτοί που, τουλάχιστον ονομαστικά, αγωνίζονται για κοινωνικές αλλαγές δείχνουν να μην το έχουν συνειδητοποιήσει.

Προχωρώντας ειδικότερα στο θέμα των “αιώνιων” φοιτητών, ας διερευνήσουμε λίγο την έννοια. Ένας φοιτητής ο οποίος μετά από κάποιο χρονικό διάστημα  δεν έχει ολοκληρώσει με επιτυχία την εξέταση σε όλα τα μαθήματα, θεωρείται “αιώνιος”. Η πλειοψηφία των φοιτητών αυτών χρωστάει σημαντικό αριθμό μαθημάτων. Στην πράξη αυτό που συμβαίνει είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των φοιτητών έχει αρχίσει από τα πρώτα έτη των σπουδών τους να συσσωρεύει χρωστούμενα μαθήματα και αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία που καταλήγει κάποιος φοιτητής να μην ολοκληρώνει στο δεδομένο χρονικό διάστημα τις σπουδές του. Για να γίνω ακόμα πιο ξεκάθαρος, επαναλαμβάνω: Τα δεδομένα δείχνουν ότι η πλειοψηφία των φοιτητών που καταλήγουν “αιώνιοι”, συσσωρεύει μαθήματα από πολύ νωρίς. Και γιατί γίνεται αυτό ; Γιατί οι φοιτητές δεν έχουν καμία υποχρέωση σε σχέση με τα πόσα μαθήματα πρέπει να περνάνε κάθε έτος. Δεν υπάρχει κανέναν καμπανάκι που να τους προειδοποιεί.

Αν λοιπόν πιάσουμε το πρόβλημα από την αρχή του, από τα πρώτα έτη, από την αιτία του, θα γίνει φανερό ότι το Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει με αδιαφορία το πρόβλημα. Η λύση είναι προφανής αλλά κανείς δεν έχει το ενδιαφέρον να αγωνιστεί για αυτήν. Ποια είναι η λύση ; Το σύστημα σπουδών να γίνει τέτοιο που οι φοιτητές που δεν έχουν περασμένο στο τέλος κάθε έτους ένα συγκεκριμένο ποσοστό μαθημάτων (πχ το 70%) από το σύνολο των υποχρεώσεων τους, να διαγράφονται. Γιατί αυτό είναι λύση ; Γιατί οι φοιτητές λαμβάνουν το μήνυμα ότι μόνο η διαρκής ενασχόληση με τις σπουδές τους, τους προφυλάσσει από το να μην καταλήξουν “αιώνιοι”.

Θα είναι άδικο για αυτούς που δεν θα τα καταφέρουν και θα διαγραφούν μέσα σε κάποιο έτος ;

  • Για αυτούς που έτσι και αλλιώς δεν ενδιαφέρονται για τις συγκεκριμένες σπουδές είναι μάλλον προς όφελος τους, καθώς απαλλάσσει αυτούς και τις οικογένειες τους από μία “λιμνάζουσα” κατάσταση: Να κάνεις και να μην κάνεις κάτι. Τελικά τους ωθεί μία ώρα αρχύτερα να αναζητήσουν τα ταλέντα και τις επιθυμίες τους. Αντί να περιμένουν 6 και 7 χρόνια να συνειδητοποιήσουν το πόσο αδιάφορους τους αφήνει το συγκεκριμένο πτυχίο, αυτό θα γίνει από το πρώτο ή το δεύτερο έτος.
  • Για αυτούς που δεν έχουν τα γνωστικά εφόδια να ανταπεξέλθουν στις σπουδές τους, είναι συμφερότερο για αυτούς να παλέψουν χρονιά με την χρονιά, με εστιασμένη βοήθεια πιθανότατα του πανεπιστημίου, παρά λόγω των ελλείψεων τους να αφήνουν τα μαθήματα και να αντιμετωπίζουν μετά από 3 και 4 χρόνια ένα βουνό δυσκολιών.
  • Για αυτούς που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ένα πιο εντατικό σε σχέση με το τρέχον σύστημα λόγω οικονομικών ή άλλων δυσκολιών (π.χ. λόγοι βιοπορισμού, αιφνίδια περιστατικά κλπ), η δυνατότητα μερικής παρακολούθησης των μαθημάτων, διακοπής σπουδών για κάποια χρόνια είναι λύσεις που προσφέρονται ήδη νομοθετικά,  αλλά κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί να εφαρμοσθούν. Τι ίδιο ισχύει και για την δυνατότητα άτοκων δανείων που νομοθετικά προσφέρονται ήδη από το 1982. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν κινήσεις που να μειώνουν το πραγματικό κόστος σπουδών, όπως δημιουργία εστιών, σίτιση, δυνατότητα μερικής απασχόλησης σε ενδο-πανεπιστημιακές εργασίες, υποτροφίες κλπ.

Επιπλέον η προτεινόμενη λύση θα σημάνει ακόμα αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε δύο επίπεδα: Αφενός η υιοθέτηση ενός αυστηρότερου πλαισίου φοιτητικών υποχρεώσεων θα σημάνει αργά ή γρήγορα και αυστηρότερες απαιτήσεις των φοιτητών έναντι των διδασκόντων. Η ανεπάρκεια ενός διδάσκοντα δεν θα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία και αποχή από το μάθημα. Από την στιγμή που αν δεν περαστεί το μάθημα έχει κυρώσεις για τους φοιτητές, οι φοιτητές θα απαιτούν ένα μίνιμουμ επιδόσεων από τον διδάσκοντα και αυτός είτε θα πρέπει να προσαρμοσθεί είτε θα αντιμετωπίζει την αγανάκτηση τους. Θα υπάρξει μία σταδιακή αυτορύθμιση πρός τα πάνω στην ποιότητα διδασκαλίας. Αφετέρου θα αντιμετωπιστεί το φαινόμενο η εκπαιδευτική διαδικασία να αρχίζει και να τελειώνει στις εξετάσεις. Προφανώς με το σύστημα αυτό, οι εξετάσεις αποκτούν μεγαλύτερη κρισιμότητα με τρόπο ωστόσο που να λειτουργεί σαν μοχλός πίεσης για την συμμετοχή στην καθαυτό διαδικασία εκπαίδευσης. Στο τρέχον σύστημα, η δυνατότητα να δώσεις απεριόριστες φορές, απεριόριστα μαθήματα συνέτεινε στο φαινόμενο να αντιμετωπίζεται ένα μάθημα σαν ένα παιχνίδι τύχης: Διαβάζεις 2-3 ώρες πριν τις εξετάσεις -κυρίως παλιά θέματα- κι ότι κάτσει.

Το τρέχον σύστημα σπουδών, στο οποίο οι φοιτητές δεν έχουν καμία πρακτικά υποχρέωση σε σχέση με τις σπουδές τους είναι κατά την γνώμη μου η επιτομή της αδιαφορίας που επιδεικνύει το Πανεπιστήμιο ως συλλογικός θεσμός απέναντι στους φοιτητές του. Οι στρεβλώσεις του είναι τόσο προφανείς που μόνο ως αδιαφορία μπορεί να χαρακτηρισθεί η έλλειψη αντίδρασης.

Η διαγραφή των αιώνιων φοιτητών μετά από κάποια έτη σπουδών ας είναι μία αρχή για την μετάβαση σε ένα ορθολογικό σύστημα σπουδών που θα έχει ως βάση έναν μίνιμουμ ετήσιων υποχρεώσεων των φοιτητών.

Written by kremmydasd

Αύγουστος 20, 2014 at 3:55 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πανεπιστήμιο

Μία «συναινετική» πρόταση για την συλλογή μετρήσεων στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΥ ΖΗΝ» στα σχολεία

leave a comment »


Πριν από μερικές μέρες κλήθηκα να αποφασίσω σε σχέση με την συμμετοχή του παιδιού μου στο παλίνδρομο τεστ αντοχής, στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΥ ΖΗΝ». Έτσι διάβασα για το πρόγραμμα, τόσο από την σχετική ιστοσελίδα (http://eyzin.minedu.gov.gr/) όσο και από τις ανακοινώσεις των διαφόρων ΕΛΜΕ που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο.

Έτσι έχω σχηματίσει την άποψη ότι για την συλλογή των δεδομένων στα πλαίσια του προγράμματος ισχύουν ταυτόχρονα τα εξής:

A)Στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες, η καταγραφή και η τήρηση επιστημονικών δεδομένων αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο πάνω στο οποίο βασίζεται ο σχεδιασμός πολιτικών που βελτιώνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας της κοινωνίας. Η κεντρική ιδέα του προγράμματος είναι πολύ χρήσιμη, για τους γονείς, για την σχολική μονάδα, για τα ανώτερα επίπεδα διακυβέρνησης (π.χ. Δήμος, Υπουργείο) και για την επιστημονική κοινότητα.

B) Οι επιφυλάξεις που εκφράζονται για το πού μπορεί να καταλήξουν τα δεδομένα είναι βάσιμες, καθώς -ας είμαστε ειλικρινείς- δεν υπάρχει η απαιτούμενη διαφάνεια στην λειτουργία της διοίκησης ώστε να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πλαίσια που οριοθετεί ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων, θα αποκαλυφθεί και θα τιμωρηθεί. Άλλωστε -δικαίως- εκλείπει η πίστη ότι η κεντρική πολιτική εξουσία λειτουργεί εις όφελος των πολιτών και του κοινού καλού και όχι υπέρ μικρών η μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων.

Η τελική στάση ενός γονέα απέναντι στο πρόγραμμα εξαρτάται από ποιό από τα παραπάνω σημεία θα προτάξει.

Έχω να κάνω μία απλή και σύντομη πρόταση, η οποία θεωρώ ότι άρει ως ένα σημείο τις επιφυλάξεις που περικλείονται στο σημείο (Β) ενώ διατηρεί τα οφέλη του (Α):

Εάν ο διευθυντής του σχολείου δεν εισάγει στο σύστημα τον αριθμό μητρώου του μαθητή που έχει δοθεί από το ΥΠΑΙΘΠΑ αλλά έναν αριθμό μητρώου που θα τηρείται ενδοσχολικά για τους σκοπούς του προγράμματος, είναι αδύνατο για την κεντρική διοίκηση να αντιστοιχήσει τα δεδομένα σε κάποιο φυσικό πρόσωπο και έτσι εξαφανίζονται οι αρνητικές συνέπειες του σημείου (Β). Από την άλλη τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε επίπεδο σχολική μονάδας και πάνω δεν αλλοιώνονται άρα δεν καταργούνται οι θετικές επιπτώσεις του σημείου (Α).

Δυστυχώς, ακόμα κι αν η κεντρική διοίκηση αποφασίσει ότι μία τέτοια λύση είναι προς το συμφέρον της εφαρμογής του προγράμματος, οι ρυθμοί ανταπόκρισης και προσαρμογής της είναι απελπιστικά αργοί και έτσι μέχρι αυτή να μπορέσει να πάρει μία σχετική απόφαση και να την εφαρμόσει θα έχει περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Προτείνω λοιπόν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των εκπαιδευτικών -ξεπερνώντας τον στείρο αρνητισμό που σε αρκετές περιπτώσεις τις διακρίνει- σε συνεργασία με τους συλλόγους γονέων, να πιέσουν τους διευθυντές των σχολείων να μην εισάγουν τον αριθμό μητρώου του ΥΠΑΙΘΠΑ στην σχετική εφαρμογή αλλά να πρωτοστατήσουν ώστε ο αριθμός μητρώου της εφαρμογής να αποτελεί ενδοσχολικό δεδομένο.

Δημήτρης Κρεμμύδας

Written by kremmydasd

Φεβρουαρίου 27, 2014 at 2:12 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Παιδιά

Επιτηρητής: Εχθρός ή φίλος ;

leave a comment »


 

Ας ξεκινήσουμε με το ποιό είναι το βασικό και κύριο δικαίωμα σου σε αυτό το Πανεπιστήμιο. Ποιό ; Το δικαίωμα στην γνώση ! Αυτό το κύριο και βασικό δικαίωμα σου είναι και η κύρια και βασική υποχρέωση των καθηγητών και του ιδρύματος του οποίου είσαι φοιτητής: Να σου μεταδώσουν γνώση !

Όχι μόνο γιατί για αυτό εσύ και οι γονείς σου πληρώνετε. Όχι μόνο γιατί για αυτό όλοι εμείς που σε διδάσκουμε και σε επιτηρούμε πληρωνόμαστε. Κυρίως γιατί η γνώση θα είναι το βασικό εφόδιο με το οποίο όταν αποφοιτήσεις θα διεκδικήσεις την θέση σου στην κοινωνία. Θα πρέπει να είναι και το βασικό εφόδιο με το οποίο θα διεκδικήσεις μία καλύτερη κοινωνία.

Κοίτα γύρω σου. Το κτίριο που βρίσκεσαι, τα φώτα απο πάνω σου, το στυλό που κρατάς, τα ρούχα που φοράς, το λεωφορείο με το οποίο ήρθες στις εξετάσεις, το κινητό που έχεις κάπου στην τσέπη σου. Όλα αυτά ενσωματώνουν γνώση. Όλα αυτά εφευρέθηκαν και εξελίχθηκαν απο ανθρώπους που κατείχαν και κατέκτησαν γνώση. Η κύρια διαφορά του σύγχρονου ανθρώπου απο τους ανθρώπους των σπηλαίων είναι το πλεόνασμα γνώσης.

Ας συμφωνήσουμε αρχικά λοιπόν σε αυτό: Βασικό δικαίωμα σου σε αυτό το Πανεπιστήμιο, και βασική υποχρέωση του, η γνώση !

Ας προχωρήσουμε σε κάτι άλλο. Σε μία υπόθεση: Βρίσκεσαι εδώ στις εξετάσεις απροετοίμαστος. Έχεις έρθει με σκοπό να αντιγράψεις, είτε με σκονάκια είτε με κάποιον άλλον -ποιός ξέρει ποιόν- τρόπο. Ας υποθέσουμε ότι δεν έχεις άτιμες δικαιολογίες: «Σιγά να μην διαβάσω, η λαμογιά στην Ελλάδα είναι ο καλύτερος τρόπος να την βγάλεις λάδι». Ας πούμε ότι οι δικαιολογίες σου είναι έντιμες και δίκαιες: «Δεν καταλάβαινα τίποτα στο μάθημα … Δεν μπορώ να κάθομαι να παπαγαλίζω 400 σελίδες βιβλίο … Τί άχρηστα και βαρετά πράγματα είναι αυτά που μαθαίνουμε …».

Όσο δίκαιες και να είναι οι δικαιολογίες σου, δεν σου δίνω δίκηο που πάς να ακυρώσεις το δικαίωμα σου. Θα μου πεις: «Και το δίκιο μου» ; Το δίκιο σου θα πρέπει να το αναζητήσεις κάποια άλλη ώρα, ατομικά ή συλλογικά, σε διάλογο με αυτόν που έχει υποχρέωση να σου παρέχει γνώση: «Έχω αμφιβολίες για την γνώση που μου προσφέρετε, δεν είμαι ικανοποιημένος. Τί μπορείτε να κάνετε για αυτό κύριε καθηγητά ; Αισθάνομαι ότι κάτι δεν πάει καλά σε αυτό το ίδρυμα. Πώς μπορούμε να το βελτιώσουμε αυτό κύριε Πρύτανη;».

Αντιγράφοντας στις εξετάσεις, απεμπολείς το δικαίωμα σου στην γνώση. Και εγώ είμαι εδώ  -φίλος σου και όχι εχθρός σου- για να σε αποτρέψω. Είμαι εδώ για να σε εμποδίσω να στρουθοκαμηλίσεις και να πεις «Όλα καλά. Μπορεί να μην έμαθα τίποτα αλλά θα αντιγράψω και θα περάσω το μάθημα και ούτε γάτα ούτε ζημιά». Είμαι εδώ για να σε αναγκάσω τελικά να πεις είτε «αναγκάστηκα και διάβασα και κάτι έμαθα» είτε «αυτό που μαθαίνω δεν μαθαίνεται. Κάτι θα πρέπει να αλλάξει !».

Ξέρω σου φαίνεται άδικο και δύσκολο αυτό που σου επιβάλλω: Να χάσεις τώρα την δυνατότητα σου να περάσεις πανεύκολα ένα μάθημα με αντάλλαγμα τί ; Προσπάθεια και κόπο.

Θα σου πω όμως κάτι τελευταίο: Αν θέλεις πραγματικά να σταθείς κάποια μέρα στα πόδια σου, αν θέλεις να είσαι περήφανος για τα δικά σου κατορθώματα, αν θέλεις να ξεπεράσεις του γονείς σου και να μην είσαι μία ζωή στην σκιά τους, αν θέλεις να έχεις να δώσεις κάτι στα παιδιά σου, θα πρέπει να μάθεις να κοπιάζεις και να προσπαθείς. Χωρίς κόπο και θυσίες, μία ζωή θα είσαι μικρός. Σου αρκεί ;

 

Με εκτίμηση στην προσπάθεια σου (παρούσα και μελλοντική)

Ο επιτηρητής σου.

Written by kremmydasd

Ιανουαρίου 20, 2014 at 1:46 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πανεπιστήμιο

Ο Τσακαλώτος, τα εκατομμύρια, και δύο αντιφάσεις

leave a comment »


Ο Τσακαλώτος, τα εκατομμύρια, και δύο λογικές αντιφάσεις.

«Διευκρινίσεις έδωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος, σχετικά με το πόθεν έσχες του που δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα από τη Βουλή. Ο ίδιος επισημαίνει πώς οι επενδύσεις σε μετοχές δεν είναι δικές του, αλλά πρόκειται για χαρτοφυλάκιο του πατέρα του, στο οποίο έχει οριστεί ως συνδικαιούχος. Αναλυτικότερα, ο κ. Τσακαλώτος τόνισε πως «τα ποσά που επενδύθηκαν δεν αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής μου θητείας, το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ποσών δεν αποκτήθηκε καν από εμένα. Είναι αποταμιεύσεις του πατέρα μου, στις οποίες κάποια στιγμή έγινα συνδικαιούχος». Καταλήγοντας, υπογράμμισε πως «ουδέποτε ασχολήθηκα προσωπικά με τη διαχείριση των εν λόγω ποσών».»  [http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=550444 ]

«Στο κάτω-κάτω, δεν αποτελεί καινούριο φαινόμενο η ύπαρξη αστών που προσχωρούν στην Αριστερά. Η αριστερή αργκό έχει φροντίσει προ πολλού να δημιουργήσει τον κατάλληλο όρο: «ταξικοί αποστάτες». Ένας όρος που κατά κανόνα χρησιμοποιήθηκε από την αριστερή ρητορική με θετικό πρόσημο ως απόδειξη της ηθικής υπεροχής του αριστερού οράματος, που κατορθώνει να αποσπάσει άτομα από την αντίπερα όχθη και να τα εντάξει στη δική του προοπτική σε βάρος του ατομικού τους συμφέροντος. […]Ας το εξετάσουμε αυτό λίγο: Ας πρόσεχαν τι; Ας πρόσεχαν να μην είναι πλούσιοι; Ας πρόσεχαν να αποποιηθούν την κληρονομιά από τους γονείς τους; Ας πρόσεχαν να μη γίνουν αριστεροί; Ας πρόσεχαν να μην εκλεγούν βουλευτές; Ας πρόσεχαν να έχουν κρύψει εγκαίρως τις αποταμιεύσεις τους; Ας πρόσεχαν πού ακριβώς τις επενδύουν;» [http://www.thepressproject.gr/article/53427/Aristeroi-me-deksia-tsepi]

 

Πόσο ασύμβατο είναι να είναι κάποιος ταυτόχρονα βουλευτής αριστερού, σχεδόν κομμουνιστικού κόμματος, και εκατομμυριούχος ; Είναι ασύμβατο να είναι κάποιος μπροστάρης σε τέτοιους αγώνες και ταυτόχρονα να ζεσταίνει κάτω από το μαξιλάρι του μετοχές και ομόλογα ; Να έχει σοφέρ και υπηρέτη ; Αν τα καθημερινά ψώνια της γυναίκας του αθροίζονται στο μηνιάτικο μίας οικογένειας από τα Καμίνια ; Στο δεκαπενθήμερο είναι καλύτερα ή είναι καλύτερα μέχρι το βδομαδιάτικο ; Να στέλνει το παιδί του στο Αμερικάνικο κολλέγιο με δίδακτρα που για πολλούς είναι η δουλειά πέντε και βάλε χρόνων ; Θα πρέπει να τον εμπιστευτεί  ο αποκαμωμένος βιοπαλαιστής που μία ζωή θα δουλεύει  για να τα βγάζει πέρα τσίμα-τσίμα και να μπορεί το αφεντικό του να καταθέτει την υπεραξία της εργασίας του στην τράπεζα, αγκαζέ με το αριστερό καθοδηγητή του ;

Δεν θέλω να ηθικολογήσω. Και έτσι δεν θα μπω στην διαδικασία να γράψω για το τί είναι σωστό ή όχι. Ωστόσο θα χρησιμοποιήσω κανόνες λογικής για να υποστηρίξω ότι κάτι σόλοικο υπάρχει σε αυτή την περίπτωση. Και τα δύο προβλήματα που εντοπίζω σχετίζονται με την συνύπαρξη στο ίδιο πρόσωπο των ιδιοτήτων: «καπιταλιστής – κεντρική θέση σε αντί-καπιταλιστικό σχηματισμό». Το πρώτο ζήτημα θα το ονόμαζα «εσωτερική ασυνέπεια» και αφορά το πρόσωπο που κατέχει την ιδιότητα ενώ το δεύτερο «εξωτερική ασυνέπεια», ζήτημα του σχηματισμού σε σχέση με την θέση αυτού του προσώπου.

 

Η εσωτερική ασυνέπεια

Αν ο κάποιος Τσακαλώτος, κορεσμένος και κουρασμένος από τα εκατομμύρια που κληρονόμησε ή κέρδισε, υποστηρίζει ότι επιθυμεί την αταξική κοινωνία, το μοίρασμα και την δίκαιη κατανομή του πλούτου σε όλους τους ανθρώπους θα υποθέσω πως αυτός ο άνθρωπος για να πηγαίνει κόντρα στο υλικό του συμφέρον, ιεραρχεί πολύ ψηλά την ηθική και τις ιδέες που βάζουν την αξία του ανθρώπου στην κορυφή.

Αμέσως μετά όμως θα προκύψει το ερώτημα: Τί αλήθεια περιμένει για να αρχίσει να δίνει σάρκα και οστά στην ηθική του ; Κι αν κάποιος απαντήσει ότι θα ήταν εντελώς παράλογο να μοιράζει την περιουσία του δεξιά κι αριστερά, θα του απαντούσα ότι πιθανόν, .αλλά είναι εξίσου πιθανό αυτός  ο κάποιος Τσακαλώτος να έχει αλλότριους σκοπούς από αυτούς του αντί-καπιταλιστικού σχηματισμού. Είναι εξίσου πιθανό να μην έχει την ηθική που θα ισχυρίζεται ότι έχει γιατί στην πραγματικότητα ζυγίζει τα λεφτουδάκια του ως σημαντικότερα των τόσων ανθρώπων που φυτοζωούν.

Ας το σκεφτεί κάποιος από την ανάποδη: Έστω ότι ο κάποιος Τσακαλώτος, εκλεγμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αποφασίζει με τα εκατομμύρια που διαθέτει να ιδρύσει μία τράπεζα για μικροδάνεια ή να στήσει κοινωνικά ιατρεία ή να επιδοτήσεις προσπάθειες απευθείας σύνδεσης παραγωγών με καταναλωτές κλπ. Ό,τι θα λέγαμε για αυτόν τον Τσακαλώτο, το αντίστροφο πρέπει να ισχύει για τον Τσακαλώτο που συνεχίζει ακόμα να κλωσσάει το κεφάλαιο του.

Άρα βγάζω το λογικό συμπέρασμα ότι η παρουσία κάποιου λεφτά μέσα σε ένα κόμμα που -θεωρητικά- έχει πρόβλημα με τους λεφτάδες, είναι πολύ πιθανό να συνιστά σύγκρουση ηθικής  (της δικής του και του κόμματος του)..

Ο παραπάνω συλλογισμός δεν ισχύει σε ένα σοσιαλδημοκρατικό σχηματισμό, όπου η προσέγγιση είναι λιγότερο απόλυτη. Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ; Ίσως να γίνεται …

 

Η εξωτερική ασυνέπεια

Αν σε ένα κόμμα που σκοπό έχει να εγκαθιδρύσει μία αταξική κοινωνία περιλαμβάνονται στα ηγετικά κλιμάκια άνθρωποι από τις τάξεις τις οποίες σκοπεύει να χτυπήσει προκύπτει μία αντίφαση για το ίδιο το κόμμα. Το να είσαι ένας βουλευτής από τους 120 ενός κόμματος με 1,5 εκατομμύριο ψηφοφόρους σε τοποθετεί κοντά στο ανώτερο  120/1500000 της ηγεσίας. Με άλλα λόγια έχεις ιεραρχήσει αυτόν τον άνθρωπο ως σημαντικότερο από τους υπόλοιπους.

Ως κόμμα δεν είχες καλύτερους εκπροσώπους για τους σκοπούς που επιθυμείς ; Τί περιμένεις να σκέφτονται τα μιλιούνια των μισθωτών που ζουν τον μήνα με 400 ευρώ και 10 ώρες καθημερινής δουλειάς όταν θα ακούνε τον κάποιον Τσακαλώτο που οι μηνιαίοι τόκοι από τις καταθέσεις του μπορεί να ξεπερνάνε τον μισθό σου ;

Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι ο κάποιος Τσακαλώτος είναι πολύ καλός (εδώ φυσικά εγείρεται το θέμα της εσωτερικής ασυνέπειας) για τους σκοπούς του κόμματος, και ότι με βάση αυτούς είναι το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση και η ταξική του συνείδηση είναι καθαρή και ότι σημασία έχει η προσφορά του στον σκοπό.

Θα μπορούσε, αλλά είναι αντιφατικό να τον εκλέγεις βουλευτή. Τοποθέτησε τον κάπου χαμηλότερα στην ιεραρχία. Διαφορετικά μήπως τελικά και αυτοί οι μορφωμένοι λεφτάδες μας είναι απαραίτητοι και άρα κι η σκέψη μας να του εξαφανίσουμε είναι λανθασμένη ;

Written by kremmydasd

Δεκέμβριος 21, 2013 at 4:10 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Αντιγραφή στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Προβληματίζεται κανείς ;

with one comment


1.Προλεγόμενα  
Συμπληρώνοντας τρία χρόνια ως επιτηρητής σε πανεπιστημιακές εξετάσεις και απο κατ’ ιδίαν συζητήσεις με φοιτητές και καθηγητές, έχω διαπιστώσει πως το φαινόμενο της αντιγραφής[1] στο Πανεπιστήμιο μας έχει λάβει αξιοσημείωτη έκταση.Η «δημοτικότητα» της αντιγραφής και η αποδοχή της απο την πλειοψηφία των φοιτητών θα πρέπει να προβληματίσει σχετικά με τα κίνητρα και τις αξίες που περικλείονται στην πρακτική αυτή. Ακόμα πιο σημαντικό θα είναι να προκληθεί προβληματισμός σχετικά με το αν η στάση της Πανεπιστημιακής κοινότητας απέναντι στην εκπαιδευτική διαδικασία ευνοεί την άνθιση του φαινομένου.Ο σκοπός του κειμένου αυτού είναι διπλός: Πρώτον να προκαλέσει τον αυτο-έλεγχο στα μέλη ΔΕΠ για τυχόν παραλείψεις τους που προκαλούν την «εξώθηση» ή την «διευκόλυνση» των φοιτητών στην αντιγραφή. Δεύτερον να καταδείξει την ζημιά που προκαλεί η μη αντιμετώπιση του φαινομένου.
Η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ο δημόσιος-κοινός χώρος και η δυστοκία συντονισμού για την αντιμετώπιση πρακτικών ζητημάτων που απαιτούν συλλογική δράση είναι προβλήματα που ταλαιπωρούν συχνά – πυκνά την ζωή μας σε αυτή την χώρα.

2.Η αντιγραφή είναι πρόβλημα συλλογικό

Έτσι ένα μέλος ΔΕΠ – σκεπτόμενο  ιδιωτικά, είναι λογικό να θεωρεί ότι το να μπορέσουν να αντιγράψουν ένα ή δύο φοιτητές στο μάθημα του δεν συνιστά και κανέναν πρόβλημα πρώτου μεγέθους. Αν ωστόσο έκανε τον κόπο να αντικρύσει το πρόβλημα σε ευρύτερους ορίζοντες θα διαπίστωνε πως το φαινόμενο δεν αφορά μόνο το μάθημα του. Η πρακτική της αντιγραφής είναι γενικευμένη και συνιστά πλέον ένα κοινό ήθος ανάμεσα στους φοιτητές. Είναι ένα πρόβλημα που αφορά τον δημόσιο-κοινό χώρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστει. Υπερβαίνοντας την ελαφρότητα και την δυστοκία συντονισμού που προανέφερα.

3.Πάταξον μεν, άκουσον δε

Η εύκολη «λύση» στο πρόβλημα της αντιγραφής θα ήταν η αυστηροποίηση της διαδικασίας των εξετάσεων. Μία πιο «πετυχημένη» καταστολή του προβλήματος.

Ωστόσο, μήπως η ένταση και η έκταση του προβλήματος είναι μία ευκαιρία να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ; Μήπως τα συμπτώματα της ασθένειας είναι μία ευκαιρία να αναρωτηθούμε για τα αίτια της ; Αν συγκαταλεγόμαστε στους γενεσιουργούς παράγοντες της αρρώστιας αυτής ;

Η προσωπική μου απάντηση είναι πως η εκπαιδευτική διαδικασία και ο τρόπος διεξαγωγής των εξετάσεων αποτελούν μέρος του προβλήματος. Στα σημεία 4 και 5 αναλύω εκτενέστερα την άποψη μου.

Υπάρχουν φυσικά και λόγοι οι οποίοι μας υπερβαίνουν. Για παράδειγμα η ανεπάρκεια των φοιτητών να ανταποκριθούν σε στοιχειώδη κριτήρια πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, θέμα για το οποίο αποδίδω ευθύνες στο προ-πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό σύστημα. Η ανυπαρξία ενδιαφέροντος για την εκπαιδευτική διαδικασία και η πρόσληψη της απο τους φοιτητές ως τυπική, και ανούσια. Εδώ η Πανεπιστημιακή κοινότητα έχει εν μέρει ευθύνες. Με τους λόγους αυτούς δεν θα ασχοληθώ σε αυτό το κείμενο.

4. Η αντιγραφή ως μέσο παράκαμψης των (υπερβολικών 😉 απαιτήσεων αποστήθισης “πληροφορίας” εκ μέρους των διδασκόντων

Από την φοίτηση μου στο ΓΠΑ, έχω την αίσθηση πως σε συντριπτικό βαθμό οι εξετάσεις βασίζονται στην αποστήθιση πληροφορίας. Η κριτική ικανότητα και η εις βάθος κατανόηση των εννοιών ενός μαθήματος είναι δευτερεύων παράγοντας στην αξιολόγηση ενός μαθήματος. Έτσι ένας φοιτητής που παπαγαλίζει ή απλά αντιγράφει μπορεί να επιτύχει στην εξέταση του μαθήματος. Ακόμα κι αν δεν έχει κατανοήσει τίποτα.

Θεωρώ πως η Πανεπιστημιακή κοινότητα θα πρέπει να προσαρμοστεί -συλλογικά- σε αυτό το θέμα. Οι εξετάσεις δεν μπορούν να γίνονται με τα δεδομένα του 1960. Η αποστήθιση στο Πανεπιστημιακό επίπεδο δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Το ζητούμενο είναι η επιβράβευση της κριτικής παραγωγικής σκέψης και της ουσιαστικής κατανόησης των βασικών εννοιών ενός μαθήματος.

Οι εξετάσεις με ανοικτά βιβλία ή με “νόμιμα σκονάκια”[2] θα μπορούσαν να ακυρώσουν αυτόν τον παράγοντα “προώθησης” της πρακτικής της αντιγραφής. Είναι μεν πολύ πιο χρονοβόρο και επίπονο για τον διδάσκοντα να δημιουργεί θέματα κρίσεως αλλά μία τέτοια διευθέτηση θα λειτουργήσει και σαν απόδειξη ότι η εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι το πάρεργο που του έχει ανατεθεί.

Σε κάθε περίπτωση, φαντάζομαι ότι θα υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για τους τρόπους διδασκαλίας και αξιολόγησης. Θα ήταν ίσως σκόπιμο να δίνονται περιοδικά διαλέξεις απο μέλη ΔΕΠ παιδαγωγικών σχολών.

5. Η αντιγραφή ως μέσο αντιμετώπισης του άγχους του φοιτητή για την αποτυχία

Είναι γεγονός πως όταν η αξιολόγηση γίνεται αποκλειστικά με μία τελική εξέταση ή όταν ο φοιτητής αισθάνεται αβεβαιότητα σχετικά με τις απαιτήσεις του μαθήματος ή τις δυνατότητες του, η αντιγραφή είναι μία διέξοδος.

Η Πανεπιστημιακή κοινότητα θα μπορούσε να μειώσει την βαρύτητα των τελικών εξετάσεων με προόδους, εργασίες ή άλλους τρόπους. Επίσης η ακριβής αποτύπωση των απαιτήσεων του μαθήματος και η διάθεση ενδεικτικών ερωτήσεων μειώνει την αβεβαιότητα του φοιτητή για το τί χρειάζεται να ξέρει. Άλλωστε η αξιολόγηση στην εκπαιδευτική διαδικασία δεν πρέπει να διακατέχεται από σαδιστικά κίνητρα αλλά αφενός προκύπτει ως ανάγκη πιστοποίησης για το ότι ένα σύνολο γνώσης έχει κατακτηθεί με επιτυχία και αφετέρου είναι μία διαδικασία κατάταξης με βάση κάποια κριτήρια αξιολόγησης.

Ακόμα η ύπαρξη προαπαιτούμενων μαθημάτων δεν θα έδινε την ψευδαίσθηση στον φοιτητή πως μπορεί να επιτύχει. Επίσης ο έλεγχος των νεο-εισερχόμενων φοιτητών για την πληρότητα των προαπαιτούμενων (λυκειακών) γνώσεων και η πιθανή δημιουργία ενός ή περισσότερων προπαρασκευαστικών μαθημάτων επανάληψης αυτών των γνώσεων θα προετοίμαζε καλύτερα τους φοιτητές για το μέλλον.

6. Η αντιγραφή υποβαθμίζει την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας

Ανεξαρτήτως των αιτίων της «ασθένειας» της αντιγραφής, τα συμπτώματα αυτής στην ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου είναι ιδιαίτερα αρνητικά. Οι εξετάσεις είναι ένα κίνητρο (δεν θα πρέπει να είναι το σημαντικότερο) για να ενταχθεί ενεργά ο φοιτητής στην διαδικασία της μεταφοράς γνώσης.

Ωστόσο πολλοί -έξυπνοι και ικανοί κατά τα άλλα- φοιτητές έχουν μία μόνιμη ροπή προς την αντιγραφή ως ένα μέσο αποφυγής των φοιτητικών τους υποχρεώσεων. Η αδιαφορία των διδασκόντων και του Πανεπιστημιακού οργανισμού για το πρόβλημα της αντιγραφής κάνει εύκολη την δουλειά αυτών που  συστηματικά και “εκ προμελέτης” αντιγράφουν και η απουσία ποινών κάνει μηδαμινό το ρίσκο που αναλαμβάνουν .

Το Πανεπιστήμιο θα πρέπει να γίνει πολύ πιο αυστηρό με τον έλεγχο της αντιγραφής και να τιμωρεί παραδειγματικά αυτούς που “εκ προμελέτης” αντιγράφουν. Μόνο εάν ο δρόμος της “φυγοπονίας” γίνει πιο ακριβός από τον “έντιμο” δρόμο κατάκτησης της γνώσης θα αρχίσουν οι “έξυπνοι” – “εξυπνάκηδες” φοιτητές να έχουν κίνητρο να ενταχθούν στις πανεπιστημιακές απαιτήσεις[3].

7.Η αντιγραφή καταστρέφει την σχέση των «έντιμων» φοιτητών με τον Πανεπιστημιακό οργανισμό

Πώς άραγε θα αισθάνεται ο φοιτητής που πέρασε 1 εβδομάδα διαβάζοντας ένα δύσκολο μάθημα όταν στο αμφιθέατρο θα βλέπει και θα ακούει γύρω του περιπτώσεις φοιτητών που πέτυχαν (με μηδενική προσπάθεια) εξαιτίας της ψείρας που είχαν στα αυτιά τους και του κολλητού τους που του υπαγόρευε τις απαντήσεις ; Τί άποψη θα σχηματίζει για τον -νηφάλιο κατ’ τα άλλα- διδάσκοντα που προσποιείται τον δίκαιο αξιολογητή ; Τί άποψη θα σχηματίσει για τον Πανεπιστημιακό οργανισμό που κοιμάται τον ύπνο του “δικαίου” ;

Θεωρώ σκόπιμο το Πανεπιστήμιο να κάνει συστηματική την διερεύνηση της έκτασης της αντιγραφής στις εξετάσεις, να διακηρύξει στο σύνολο των φοιτητών την αποφασιστικότητα του να πατάξει το φαινόμενο και να δώσει την δυνατότητα ανώνυμων καταγγελιών για να αποδείξει έτσι έμπρακτα το ενδιαφέρον του. Θα μπορούσε επίσης να καθιερώσει κανόνες εξετάσεων, στους οποίους θα συναινούν ενυπόγραφα οι συμμετέχοντες σε αυτές. Τέτοια μέτρα θα αποδείκνυαν ότι το Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει υπεύθυνα και συλλογικά το κρίσιμο αυτό θέμα.

8. Η αντιγραφή ως ένα κακό πρότυπο συμπεριφοράς για την μετα-πανεπιστημιακή ζωή των φοιτητών

Είναι φυσικό οι παθογένειες που παρουσιάζονται στην κοινωνία να ενυπάρχουν και στο Πανεπιστήμιο. Ωστόσο σε βάθος χρόνου το Πανεπιστήμιο και οι απόφοιτοι του θα έπρεπε να είναι μία κοιτίδα προόδου και αλλαγής προς το καλύτερο. Θα πρέπει η παιδεία που δίνεται στους φοιτητές, τόσο στο γνωστικό όσο και στο ηθικό πεδίο, να τους μεταμορφώνει προς το καλύτερο.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ελληνική κοινωνία είναι μία κοινωνία όπου η πλάγια οδός είναι αποτελεσματικότερη της νόμιμης – ευθείας. Η λοβητούρα, η κλεψιά και η απάτη προσφέρουν γρήγορα και μεγάλα οφέλη στο ιδιωτικό επίπεδο. Δυστυχώς αργά ή γρήγορα όλα αυτά γυρνάνε μπούμερανγκ εναντίον μας. Ως ακαδημαϊκός χώρος θα πρέπει να έχουμε αντιληφθεί ότι σε μία οργανωμένη κοινωνία η ύπαρξη κανόνων και η αποτροπή της παραβίασης τους αποβαίνει τελικά προς όφελος όλων.

Το Πανεπιστήμιο λοιπόν έχει υποχρέωση προς την κοινωνία να καταπολεμήσει την αντιγραφή και να μάθει στους φοιτητές του ότι η τιμιότητα, ο κόπος, η προσπάθεια και η αριστεία ανταμοίβονται.

Σύνοψη

Τελειώνοντας, συνοψίζω τα δύο στοιχεία που θα ήθελα να μείνουν απο το κείμενο αυτό:

α) «Πάταξον μεν, άκουσον δε». Κατα την γνώμη μου οποιαδήποτε περαιτέρω προσπάθεια «καταστολής» του φαινομένου της αντιγραφής θα πρέπει να συνοδευτεί με κινήσεις που θεραπεύουν αδυναμίες της εκπαιδευτικής και εξεταστικής διαδικασίας.

β) Μέτρα τα οποία προτείνω για την αντιμετώπιση του φαινομένου της αντιγραφής είναι:

  • Εξετάσεις με ανοικτά βιβλία ή με “νόμιμα σκονάκια” και θέματα που απαιτούν κριτική σκέψη
  • Μειώση της βαρύτητας των τελικών εξετάσεων με προόδους, εργασίες ή άλλους τρόπους
  • Ακριβής αποτύπωση των απαιτήσεων του μαθήματος και διάθεση ενδεικτικών ερωτήσεων – θεμάτων
  • Δημιουργία προπαρασκευαστικών μαθημάτων επανάληψης των «λυκειακών» γνώσεων
  • Προκαθορισμένες και παραδειγματικές τιμωρίες σε αυτούς που “εκ προμελέτης” αντιγράφουν
  • Διερεύνηση σε Πανεπιστημιακό επίπεδο της έκτασης του φαινομένου
  • Δυνατότητα ανώνυμων καταγγελιών για περιπτώσεις αντιγραφής.
  • Καθιέρωση κανόνων εξετάσεων. Οι εξεταζόμενοι υπογράφουν ότι τους αποδέχονται.

[1] Ως αντιγραφή ορίζω “την μεταφορά πληροφορίας που ο εξεταζόμενος δεν κατέχει την στιγμή εκείνη, με κάποιο τρόπο, στην κατοχή του.”

[2] Το δικαίωμα ενός φοιτητή να γράψει ότι θέωρεί χρήσιμο σε ένα ή περισσότερα φύλλα χαρτί

[3] Πρόσφατα σε φοιτητές που αντέγραφαν με ηλεκτρονικό τρόπο, επιβλήθηκε η ποινή του αποκλεισμού 2 εξεταστικών. ‘Ενας “τίμιος” φοιτητής πιθανόν έχει μείνει πίσω σε πολύ περισσότερες εξεταστικές. Οπότε ο δρόμος της τιμιότητας είναι πολύ πιο δύσβατος  από τον δρόμο της κλεψιάς. Άλλη μία φορά  ο κανόνας επιβεβαιώνεται …

Written by kremmydasd

Σεπτεμβρίου 4, 2013 at 11:28 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πανεπιστήμιο

Έντυπο παραλαβής πετρελαίου

leave a comment »


Ετοιμάζομαι να παραλάβω πετρέλαιο θέρμανσης και έφτιαξα ένα έντυπο που πιστεύω θα φανεί χρήσιμο σε όσους χρειαστούν ακρίβεια στην παραλαβή.
Το σημαντικό είναι να υπογραφεί απο τον διανομέα.

Κατεβάστε το έντυπο απο τον σύνδεσμο  Έντυπο παραλαβής πετρελαίου

 

Περισσότερες πληροφορίες για την σωστή παραλαβή του πετρελαίου, εδώ

Written by kremmydasd

Νοέμβριος 10, 2012 at 8:53 πμ

Αναρτήθηκε στις Σπίτι