Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Κρατώντας το «κόμμα» έξω από το «κράτος»: Μία λύση

leave a comment »


[Επ’ αφορμή του άρθου «Το Ποτάμι: Το πρώτο μεταπελατειακό κόμμα;«]

Η βασική παθογένεια της μεταπολίτευσης (μάλλον από ιδρύσεως του Ελληνικού κράτους), ρίζα πολλών δευτερογενών δεινών, είναι η εμπλοκή του εκάστοτε κόμματος εξουσίας στην διοίκηση και τον κρατικό μηχανισμό.

Αυτή η εμπλοκή λαμβάνει χώρα διαμέσου δύο οδών: Αφενός την στελέχωση του (προϊστάμενου) διοικητικού μηχανισμού από κομματικά στελέχη και αφετέρου την ενσωμάτωση της λειτουργίας του κράτους (επιχειρησιακών στόχων και πόρων) στις ανάγκες του κόμματος, μία εκ των οποίων είναι η συντήρηση των πελατειακών δικτύων.

Το άρθρο του Πλάτωνα Τήνιου υποστηρίζει ότι το ΠΟΤΑΜΙ έχει την ρεαλιστική προοπτική να ξεφύγει από την κεντρική αυτή παθογένεια, εκφράζοντας ωστόσο την επιφύλαξη ότι όταν η εκλογική του επιρροή ξεπεράσει το 10%, τότε υπάρχει η περίπτωση «η εκλογική διεύρυνση [να] συνίσταται σε προσέλκυση των πελατειακών στρατών που αποδεσμεύονται από αλλού.»

Κάτα την γνώμη μου, αν το ΠΟΤΑΜΙ όντως θέλει να είναι το πρώτο μετα-πελατειακό κόμμα, θα πρέπει, γρήγορα -πρίν ξεπεράσει το 10%- να οχυρώθει. Με τον ίδιο τρόπο που ο Οδυσσέας αντιμετώπισε τις σειρήνες: Δένοντας το «σώμα» του στο κατάρτι. Θα πρέπει να εδραιώσει ενδο-κομματικούς μηχανισμούς (εν είδη σκοινιών) που θα κόβουν τους δρόμους εμπλοκής του κόμματος στο κράτος.

Για παράδειγμα, θα μπορούσε να ενσωματώσει στον κώδικα δεοντολογίας ότι η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού -όταν λάβει μέρος στην εξουσία- θα γίνει με ανοικτές και διαφανείς διαδικασίες, όπου τα στελέχη του κόμματος θα αντιμετωπίζονται ισότιμα. Πιο αποτελεσματικό θα ήταν αυτή η διαδικασία να περιγραφόταν με κάποια ακρίβεια, ώστε να μην δίνεται η εντύπωση ότι είναι ευχολόγιο.

Επίσης θα μπορούσε να ενσωματώσει έναν κανόνα όπου θα αποτελεί αιτία διαγραφής από το κόμμα η οποιαδήποτε παρέμβαση στον κρατικό μηχανισμό (π.χ. βουλευτής να παίρνει τηλέφωνο για ευνοϊκές μεταθέσεις, κλπ, κλπ). Προοπτικά, ένας τέτοιος κανόνας θα πρέπει να ενσωματωθεί στο Ελληνικό συνταγμα.

Όλα τα παραπάνω θα πρέπει φυσικά να δημοσιοποιηθούν, ώστε το κόμμα να έχει με κάποιο τρόπο δεσμευθεί απέναντι στην κοινωνία και να μην μπορεί εύκολα (και χωρίς κόστος) να κάνει πίσω.

Εν κατακλείδι, αν θέλει το ΠΟΤΑΜΙ να είναι το πρώτο μετα-πελατειακό κόμμα, θα πρέπει να ασφαλίσει τον εαυτό του απέναντι στον πειρασμό των ωφελειών από την άλωση του κράτους, και αυτό πρέπει να γίνει τώρα, που ακόμα εκλείπει ο πειρασμός.

Advertisements

Written by kremmydasd

Ιουνίου 22, 2015 at 12:23 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Απαντώντας στο δίλημμα: “Πατριωτικός” ή “Μεταρρυθμιστικός” λόγος ;

leave a comment »


[
“Πατριωτικός λόγος”: Ο δημόσιος λόγος ο οποίος αναγνωρίζει την ύπαρξη της ελληνικής ιδιοπροσωπίας και της σχέσης των ατόμων της κοινωνίας μας με αυτήν ως θετικό στοιχείο, επενδύοντας πάνω της.

“Μεταρρυθμιστικός λόγος”: Ο δημόσιος λόγος ο οποίος αναγνωρίζει και προτάσσει  την ανάγκη αλλαγών στο υπάρχον μεταπολιτευτικό μοντέλο.

Σκόπιμα σε αυτό το κείμενο δεν υπάρχουν οι χαρακτηρισμοί “(μη) πατριώτης” και “(μη) μεταρρυθμιστής”, και αυτό για δύο λόγους: Πρώτον γιατί θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ λόγων και πραγματικών προθέσεων. Από ψεύτες έχουμε εμπειρία, ειδικά στην δημόσια σφαίρα, ειδικά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Εντούτοις, καθώς ο δημόσιος λόγος κατευθύνει και καθορίζει τις επιλογές του κόσμου, έχει μία αυτούσια αξία, ανεξάρτητη των προθέσεων, και δόκιμα μπορούμε να επικεντρωθούμε σε αυτόν. Δεύτερον το μόνο που διασφαλίζει έναν παραγωγικό διάλογο είναι η αντιπαράθεση επιχειρημάτων σε επιχειρήματα, λόγου σε λόγο. Οι χαρακτηρισμοί που κατευθύνονται στο πρόσωπο δυσχεραίνουν μάλλον τον διάλογο. Ωστόσο ο καθένας μπορεί να χαρακτηρίζει, με κάποια σχετική τεκμηρίωση, επιχειρήματα και λόγους.
]

Τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση πως στον δημόσιο λόγο κυριαρχούν δύο ειδών φωνές, υποχρεώνοντας, ίσως και παγιδεύοντας, αρκετό κόσμο να στοιχηθεί πίσω τους.

Από την μία έναν λόγος “πατριωτικός”, που όμως συνάμα αφήνει αρκετά πίσω το μεταρρυθμιστικό στοιχείο, όπως αυτός της νέας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι αυτή επενδύει -και σωστά κάνει- στο πατριωτικό αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας. Οι συμβολικές κινήσεις των πρώτων εβδομάδων της διαπραγμάτευσης είχαν σκοπό να αναπτερώσουν το ηθικό ενός λαού που για πέντε χρόνια η διακυβέρνηση του -άρα και ο ίδιος- τελούσε υπό ολοφάνερη κατοχή. Από την άλλη, στο επίπεδο τουλάχιστον της ηγεσίας, πέρα από την εξαφάνιση της γραβάτας και τους πολιτικούς όρκους, δεν υπάρχουν δείγματα γραφής για το ξεπέρασμα του μεταπολιτευτικού μοντέλου διοίκησης, όπου κράτος και κόμμα είναι ζευγαρωμένα, όπου οι εξαγγελίες προηγούνται της σκέψης για το πώς αυτές θα εφαρμοσθούν, όπου οι εντυπώσεις ιεραρχούνται ψηλότερα από το αποτέλεσμα, κλπ. Ακόμα χειρότερα, σε επίπεδο εξαγγελιών, και μόνο εξαγγελιών -αφού οι προηγούμενοι δεν κάνανε τίποτα- υπάρχει η αίσθηση της αντι-μεταρρύθμισης.

Στην άλλη άκρη υπάρχει ένας λόγος “μεταρρυθμιστικός” που ωστόσο, αφήνει την διάσταση του πατριωτισμού αρκετά πίσω, όπως αυτός του ΠΟΤΑΜΙου4. Θέματα όπως η μεταρρύθμιση του κράτους, η απελευθέρωση της υγιούς επιχειρηματικότητας, η εξυγίανση της πολιτικής ζωής, κλπ. φαίνεται να είναι ψηλά στην ατζέντα. Αυτά στο προσκήνιο, γιατί στο παρασκήνιο, φανερά ή λιγότερο φανερά, διακηρύσσεται πως η δανειακή σύμβαση ήταν η μόνη λύση για την χώρα και το πως η κοινωνία μας, εκτός από το ότι άξιζε ότι έπαθε θα πρέπει να ευχαριστεί τους καλούς Ευρωπαίους που προσέτρεξαν για να την σώσουν. Ομολογείται ότι το “μνημόνιο” ήταν το μόνο σχέδιο που υπήρχε και για αυτό και καλά κάναμε που το υιοθετήσαμε, ενώ για το ότι τελικά μετά από πέντε χρόνια είμαστε σχεδόν εκεί από όπου ξεκινήσαμε, το φταίξιμο ήταν ολοκληρωτικά δικό μας. Το γεγονός πως επρόκειτο για ένα μνημόνιο κατοχής και υποδούλωσης, δεν φαίνεται να συνιστά για αυτούς λόγο απόρριψης. Η πιθανότητα οι Ευρωπαίοι να κοιτάνε τα συμφέροντα τους και να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την αδυναμία μας, δεν τους περνάει από το μυαλό. Σε κάθε περίπτωση στο είδος αυτού του δημόσιου λόγου, αν και μπορεί να γίνεται επίκληση στον “πατριωτισμό”, αυτός έπεται των αλλαγών που πρέπει να γίνουν και δεν φαίνεται να συνιστά κρίσιμο στοιχείο τους.

Υπάρχει το επιχείρημα, ότι στην κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα, υπάρχει απόλυτη ταύτιση μεταξύ  “μεταρρυθμιστικού” και “πατριωτικού” λόγου και ότι όποιος παράγει τον πρώτο,  αυτός εντάσσεται αυτόματα και στην δεύτερη κατηγορία. Είναι όμως έτσι; Ότι είναι μεταρρυθμιστικό, είναι και πατριωτικό ; Σε καμία περίπτωση ! Όταν ο μεταρρυθμιστικός λόγος αφορμάται από την αντίληψη -συνειδητή ή ασυνείδητη- πως έχουμε να κάνουμε με έναν λαό κατώτερο και υπανάπτυκτο, χρήζοντα εισαγωγής σε αναμορφωτήριο, αυτός ο λόγος δεν μπορεί να είναι πατριωτικός. Εξ ορισμού είναι λόγος μη-πατριωτικός γιατί αποσκοπεί στην ξεθεμελίωση των χαρακτηριστικών και της ιδιοπροσωπίας του λαού της εκάστοτε πατρίδας.

Φυσικά δεν συμπεριλαμβάνω στην παραπάνω κατηγορία τον δημόσιο λόγο που στόχο έχει να περιορίσει ή να και εξαφανίσει αρνητικές εκφάνσεις και χαρακτηριστικά του λαού μας και αφορμάται από αγάπη και περηφάνεια για αυτόν. Να παρατηρήσω ωστόσο ότι αυτή η κατηγορία ταυτόχρονου “μεταρρυθμιστικού-πατριωτικού” λόγου, σε αντίθεση με τον προηγούμενο, έχει τις εξής ποιοτικές διαφορές: Εστιάζει, αν όχι κύρια, ισόποσα στις αρετές και τα χαρίσματα του λαού και της κοινωνίας και τα χρησιμοποιεί σαν μοχλό για να επέλθει πραγματική αλλαγή. Στηρίζεται στο γεγονός πώς το εκάστοτε άτομο έχει μία οργανική σχέση με την πατρίδα του και πώς η εν δυνάμει επιτυχία ή η αποτυχία αυτής μπορεί να το κινητοποιήσει ώστε να υπερβεί ατομικούς του περιορισμούς. Τέλος αυτού του είδους το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα, όντας μια ενδογενής διαδικασία, περιέχει “έξυπνες” λύσεις, σε αντιδιαστολή με τις κονσερβοποιημένες συνταγές παντώς καιρού που κομίζουν συνήθως οι ξένοι ή αποξενωμένοι μεταρρυθμιστές.

Η κύρια όμως ένσταση στον μη-πατριωτικό μεταρρυθμιστικό λόγο είναι ότι έχει ελάχιστες πιθανότητες να κινητοποιήσει την κοινωνία και κατ’ επέκταση να προκαλέσει τις επαγγελόμενες μεταρρυθμίσεις. Η μεταρρύθμιση ενός ανθρώπινου συστήματος (π.χ. του κράτους) ή μίας κοινωνίας είναι μία διαδικασία που είναι πρακτικά αδύνατο να υλοποιηθεί χωρίς την θέληση και την  συμμετοχή τουλάχιστον μίας κρίσιμης μάζας από αυτή. Ο μεταρρυθμιστικός λόγος που εκπορεύεται από κάποιον που στην θέση του έλληνα δημοσίου υπαλλήλου ονειρεύεται να είχε έναν γερμανό ή έναν κινέζο, είναι αδύνατο να περιέχει αυτά τα στοιχεία τα οποία θα συγκινήσουν και θα προκαλέσουν την ατομική υπέρβαση και την συμμετοχή στο εγχείρημα. Και χωρίς αυτή την συμμετοχή αυτών που τελικά αποτελούν το σύστημα, τίποτα ή πολύ λίγα θα αλλάξουν.

Από την άλλη ο δημόσιος λόγος ο οποίος παραγνωρίζει ότι η Ελληνική κοινωνία, η πατρίδα μας, έχει φτάσει σε σημείο παρακμής, όπου απαιτείται άμεση αλλαγή πορείας σε όλα τα επίπεδα, ακόμα και αν έχει στον πυρήνα του το πρόταγμα του πατριωτισμού, στο οριακό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε είναι επικίνδυνος. Η πίστη στην δύναμη του πατριωτισμού οφείλει να συμβαδίζει με μία ορθολογική σύλληψη της γενικότερης πραγματικότητας -εσωτερικής και εξωτερικής- μέσα στην οποία βαδίζει η χώρα μας. Αλλιώς, έτσι όπως η δύναμη μίας γροθιάς, αν η κατεύθυνση δεν είναι σωστή  μπορεί να βλάψει το χέρι, η πατρίδα μας κινδυνεύει να βρεθεί στο κενό, με δύναμη μεν, αλλά στο κενό.

Η εκφορά “πατριωτικού” λόγου, χωρίς καμία άλλη προϋπόθεση, δεν είναι ικανή συνθήκη για να ξεφύγει η χώρα από το τέλμα -πόσο μάλλον όταν αυτός έχει βαθύτατα αντιμεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά . Αν ο πατριωτισμός της ελληνικής κοινωνίας δίνει την δύναμη, ο μεταρρυθμιστικός λόγος να δίνει την σωστή κατεύθυνση, πράγμα όχι αυτονόητο. Η μόνη περίπτωση να μπορούν να συνδυαστούν με  τρόπο οργανικό “πατριωτισμός” και “μεταρρυθμιστικός” λόγος, για το καλό της χώρας, είναι αν ο τελευταίος είναι σάρκα από την σάρκα μας. Να έχει προέλθει εκ των έσω. Αυτό φυσικά δεν αποκλείει ότι μπορούμε να παίρνουμε ιδέες από άλλες πατρίδες και λαούς. Ούτε ευρω-λιγουρηδες, ούτε όμως και ευρω-φοβικοί. Όπως και οι Ευρωπαίοι χρησιμοποίησαν ιδέες και πολιτισμικά στοιχεία της αρχαίας Ελλάδας για να κάνουν βήματα μπροστά, έτσι και εμείς είναι θεμιτό να κάνουμε το ίδιο. Δεν είναι ντροπή να ζηλεύουμε την πολεοδομία μίας ευρωπαϊκής πόλης ή το πώς δεν νοείται φακελάκι σε μία δημόσια υπηρεσία κλπ. Στόχους μπορούμε να δανειστούμε άφοβα, ωστόσο οι απόφάσεις για το τι, πόσο, πότε και πώς μπορεί να εφαρμοσθεί (παράλληλα φυσικά με τις ιδιαίτερες μας στοχεύσεις) δεν μπορεί να δοθεί εργολαβία έξω.

Η λύση είναι ένα κάλεσμα που θα προτάσσει το στοιχείο της “μεταρρύθμισης” και το στοιχείο του “πατριωτισμού”, ταυτόχρονα και παράλληλα, με τρόπο όπου το ένα θα άρρηκτα συνδεδεμένο με το άλλο. Να είμαστε περήφανοι για την υπόσταση μας και αυτό να είναι ο οδηγός για το ξεπέρασμα των παθογενειών του παρελθόντος μας. Μεταφέροντας την κουβέντα στο κλίμα των ημερών θα έλεγα το εξής: Το κύμα περηφάνιας και αξιοπρέπειας που ξεσήκωσε η κίνηση της νέας κυβέρνησης να διώξει σχεδόν κλοτσηδόν την τρόικα την πρώτη εβδομάδα θα έπρεπε να διοχετευθεί αμέσως σε ένα κανάλι αλλαγής. Αυτός ο σχεδόν “οπαδικός” ενθουσιασμός θα έπρεπε άμεσα να αντιμετωπίσει το λογικό ερώτημα: Πώς κρατάμε μακρυά από την πατρίδα μας την κάθε τρόικα ;  Μόνος τρόπος τα βήματα μπροστά. Μόνος τρόπος να θυσιάσουμε τις παρασιτικές μας συνήθειες. Δυστυχώς τέτοιος “πατριωτικός-μεταρρυθμιστικός” λόγος δεν υπάρχει στον πολιτικό ορίζοντα, και έτσι μείναμε είτε με την νέα κυβέρνηση, η οποία στο τέλος θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μίας πραγματικότητα που δεν επιθυμεί να αλλάξει, είτε με αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, που χλευάζοντας το πατριωτικό αίσθημα και αδυνατώντας να αντιληφθεί την δυναμική του, προτρέπει να μην χτυπάμε το χέρι που μας ταΐζει, λες και είμαστε σκύλοι και όχι λαός με ιστορία.

Written by kremmydasd

Μαρτίου 10, 2015 at 10:54 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Μία μεθοδολογική σημείωση για την «περικοπή κόστους» στο Δημόσιο

leave a comment »


Στην συζήτηση για την «μείωση και τον εξορθολογισμό» του Ελληνικού Δημόσιου Τομέα διακρίνω στις εκατέρωθεν πλευρές, εκούσια ή ακούσια, μία μεθοδολογική θολούρα.

Την μεθοδολογική αυτή θολούρα την εντοπίζω στο ότι πότε η συζήτηση γίνεται για το «κόστος λειτουργίας του Δημοσίου» και πότε για τα «οφέλη λειτουργίας του Δημοσίου», ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ.

 

Ο τρόπος και η σειρά που θα πρέπει ΟΦΕΛΟΣ και ΚΟΣΤΟΣ να συνδυαστούν στην συζήτηση για την μείωση ή όχι (σε χρηματικούς όρους) του Δημοσίου Τομέα θα πρέπει να είναι:

1. Ποιά είναι τα ποσοτικά και ποιοτικά οφέλη που επιθυμούμε να παράγει προς την κοινωνία ο Δημόσιος Τομέας ;  (δεοντολογικό ερώτημα)

2. Για αυτό το δεδομένο ύψος υπηρεσιών του Δημοσίου Τομέα ποιό είναι το ελάχιστο και αρα ορθολογικό κόστος λειτουργίας ; (τεχνοκρατικό ερώτημα)

 

Το δεοντολογικό ερώτημα είναι αυτό στο οποίο εστιάζει η αριστερά, αλλά μένει εκει, αποφεύγοντας να προσδιορίσει την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα. (πιθανόν για να αποκρύψει την απουσία πρότασης εφαρμογής)

Αντίθετα το τεχνοκρατικό ερώτημα είναι αυτό στο οποίο εστιάζει η φιλεύθερη δεξιά, αποφεύγοντας όμως να μας προσδιορίσει την απάντηση στο πρώτο. (πιθανόν για να μην δυσαρεστήσει τον πολύ κόσμο)

 

Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ πως για τις υπηρεσίες που προσφέρονται απο τον τρέχοντα Δημόσιο Τομέα, στο Ερώτημα 2, υπάρχουν σαφή περιθώρια για περικοπές δαπανών (απολύσεων συμπεριλαμβανομένων).

Ωστόσο εαν ο τρέχον Δημόσιος Τομέας είναι να παράγει τα Δημόσια Αγαθά στην ποσότητα και την ποιότητα που έχει σχεδιαστεί να παράγει, το κόστος λειτουργίας του (ερώτημα 2) δεν θα απείχε γενικά απο το τρέχον (εντελώς χοντρική εκτίμηση – δεν είμαι ειδικός).

Η αύξηση το παραγόμενου προϊόντος (ερώτημα 1), κρατώντας το τρέχον κόστος σταθερό (ερώτημα 2) απαιτεί τον εξορθολογισμό της λειτουργίας του Δημοσίου. Αναδιάταξη πόρων, αλλαγή επιχειρησιακού μοντέλου, απολύσεις προσωπικού, προσλήψεις προσωπικού κλπ.

 

Written by kremmydasd

Μαΐου 3, 2012 at 1:01 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Σύνθημα Κόκκινη Ορχήστρα: Μία πρακτορική ιστορία που θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και στην Ελλάδα

leave a comment »


Τα γεγονότα στο συννημένο είναι απο το βιβλίο «Β Παγκόσμιος Πόλεμος: Σπιούνοι – Πράκτορες – Στρατιώτες» (http://www.vlassi.gr/10books.html)

Μιλάει για την εξάρθωση απο τους γερμανούς ενός δικτύου κατασκοπείας και μετάδοσης πληροφοριών που είχαν στήσει οι Ρώσσοι στο Παρίσι.

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι ο αρχηγός του δικτύου ήταν «επιχειρηματίας» με μία καθόλα νόμιμη επιχείρηση που είχε μάλιστα συναλλαγές με τον Γερμανικό Στρατό.

Τέτοιες πετυχημένες πρακτικές γιατί να έχουν αλλάξει ;  Να υπάρχουν άραγε παρόμοιες ιστορίες και στην χώρα μας ; Ποιός ξέρει ….

Συννημένο: Επιχείρηση κόκκινη ορχήστρα

Written by kremmydasd

Μαΐου 2, 2012 at 12:51 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Επτά μύθοι για την κρίση του χρέους

3 Σχόλια


Το καταπληκτικό αυτό κείμενο του Στέργιου Σκαπέρδα  (Professor of Economics, University of California, Irvine) πραγματεύεται κριτικά και καταρρίπτει τους 7 μύθους για την κρίση του χρέους, τους οποίους συστηματικά προωθούν τα εγχώρια ΜΜΕ.

Αξίζει να το διαβάσετε προσεκτικά!

Κατεβάστε το απο εδώ.

Σταχυολογώ σημεία τα οποία κρίνω ιδιαίτερα ενδιαφέροντα !

Μύθος 1ος: Στάση πληρωμών ή «χρεοκοπία» θα ήταν καταστροφικές για την Ελλάδα.

  • Εξ ου και η κινδυνολογία περί στάσης πληρωμών και «χρεοκοπίας» δεν έχει νόημα αφού ο Υπουργός Οικονομικών έχει ήδη παραδεχθεί πως η κυβέρνησή του συμφώνησε να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο
  • Ένα κούρεμα 50% δεν θα έφερνε σημαντική μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους.
  • Έτσι, στάση πληρωμών και χρεοκοπία είναι για άτομα και επιχειρήσεις κρίσιμα χαρακτηριστικά της λειτουργίας του σύγχρονου καπιταλισμού. Αν ο δανειστής δεν είναι προσεκτικός στην επιλογή των δανειοληπτών του, είναι οικονομικά ορθό αλλά και δίκαιο να ζημιωθεί.
  • Αλλά υπάρχουν τρεις τουλάχιστον διαφορές ανάμεσα σε στάση πληρωμών και χρεοκοπία, από τη μια, ατόμων ή εταιρειών και, από την άλλη, κυρίαρχων κρατών.
    • Πρώτον, τα κράτη δεν χρεοκοπούν κυριολεκτικά, με την έννοια ότι δεν υπάρχει ανώτερη υπερεθνική τελική αρχή και δικαστήριο
    • Η δεύτερη σημαντική διαφορά του κρατικού χρέους από άλλα χρέη είναι πως συνάπτεται και ελέγχεται από κυβερνητικούς αξιωματούχους εκ μέρους της χώρας και του λαού της.
    • Η τρίτη διαφορά είναι ότι ένα κρατικό χρέος σπάνια, αν ποτέ, χρειάζεται ρητές εγγυήσεις
  • Γιατί φαίνεται τόσο δύσκολο για την Ελλάδα η στάση πληρωμών προς τους δανειστές;
    • Ένας λόγος ίσως είναι πως η χώρα δεν θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου ξανά
    • Όμως:  Η Ελλάδα όμως έτσι κι αλλιώς δεν έχει τώρα πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και θα συνεχίσει να μην έχει αν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο, ακριβώς λόγω του υψηλού επιπέδου του χρέους της και την υπονοούμενη υψηλή πιθανότητα στάσης πληρωμών. Αντίθετα, ένα γενναιόδωρο κούρεμα θα έκανε το εναπομείναν χρέος βιώσιμο και τότε οι διεθνείς πιστωτές θα ήταν πιο πιθανό να δανείσουν στη χώρα, όπως ακριβώς έχουν κάνει με άλλες χώρες που κήρυξαν στάση πληρωμών όπως η Ρωσία και η Ισλανδία.
  • Η ατολμία στην υπεράσπιση των ελληνικών συμφερόντων απέναντι στην τρόικα και τους βορειοευρωπαίους πολιτικούς είναι κοινός παρονομαστής στις αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης στην κρίση. Μια «χρεοκοπία» δεν θα ήταν καταστροφική τη στιγμή που το υπάρχον χρέος είναι μη βιώσιμο.
  • Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν η Ελλάδα θα κηρύξει στάση πληρωμών, αλλά μάλλον σε ποιο μέγεθος του χρέους θα γίνει αυτή και αν θα είναι «εθελοντική», με τη συναίνεση της μεγάλης πλειοψηφίας των κατόχων ομολόγων, ή θα είναι μονομερής και θα αφορά μια μειοψηφία.

Μύθος 2ος: Ο στόχος της τρόικας είναι να «σώσει» την Ελλάδα.

  •  Σύμφωνα με αυτή την άποψη, όλοι οι Έλληνες είναι ακόλαστοι «αμαρτωλοί» και η τρόικα ο ευεργέτης δικτάτορας που όχι μόνο τους σώζει υλικά αλλά επίσης τους αναγκάζει να μετασχηματίσουν τους θεσμούς τους με τρόπο που θα τους φέρει μακροχρόνια ευημερία.
  • Εδώ, τα δύο κύρια άμεσα εμπλεκόμενα μέρη είναι από τη μια μεριά η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων και από την άλλη οι δανειστές της χώρας. Ξεκάθαρα, μέχρι τώρα η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων έχει πληρώσει και με το παραπάνω ενώ οι προϋπάρχοντες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων συνεχίζουν να παίρνουν πίσω στο ακέραιο τους τόκους τους και το όποιο κεφάλαιο καθίσταται ληξιπρόθεσμο, παρ’ όλο που στην αγορά η αξία των μη ληξιπρόθεσμων ομολόγων έχει καταποντιστεί
  • Η πραγματική διάσωση ήταν αυτή των κατόχων ομολόγων. Μαζί με τις ελληνικές τράπεζες και άλλους εγχώριους κατόχους, συμπεριλαμβάνουν γαλλικές, βρετανικές, γερμανικές και άλλες τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα που τώρα έχουν εν μέρει μεταφερθεί στην ΕΚΤ.
  • Η πραγματική διάσωση ήταν αυτή των κατόχων ομολόγων. Μαζί με τις ελληνικές τράπεζες και άλλους εγχώριους κατόχους, συμπεριλαμβάνουν γαλλικές, βρετανικές, γερμανικές και άλλες τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα που τώρα έχουν εν μέρει μεταφερθεί στην ΕΚΤ.

Mύθος 3ος: Η κύρια αιτία της κρίσης είναι η διαφθορά των Ελλήνων και του ελληνικού κράτους.

  • από τη φύση τους, ένα μεγάλο μέρος των νόμων και της δημοκρατίας πράγματι χρειάζονται λεπτομερείς κανόνες και γραφειοκρατική οργάνωση που μπορεί να φαίνονται λιγότερο αποτελεσματικά σε σχέση με τις εμπορικές συναλλαγές (που όμως είναι χρήσιμα και παραγωγικά τελικά).
  • Γράφημα, στο οποίο φαίνεται οτι το ποσοστό των εργαζόμενων στον Δημόσιο Τομέα (στενό και ΔΕΚΟ) είναι μετά απο Νορβηγία, Δανία, Γαλλία κ.α το ένατο μεγαλύτερο στις 23 περίπου χώρες του ΟΟΣΑ. Όμως ο στενός Δημόσιος Τομές είναι σημαντικά μικρότερος απο τις περισσότερες άλες χώρες. Πράγματι υπάρχει θέμα με ΔΕΚΟ
  • Μια και σε άλλες χώρες πολλές από τις υπηρεσίες που στην Ελλάδα προσφέρονται από δημόσιες επιχειρήσεις είναι ιδιωτικοποιημένες, δεν είναι δυνατόν να συνάγουμε από αυτήν και μόνο την πληροφορία πως οι δημόσιες επιχειρήσεις στην Ελλάδα απασχολούν υπερβολικά πολλούς εργαζόμενους συγκριτικά με άλλες χώρες.
  • Οποιαδήποτε μέτρα κατά της διαφθοράς όπως και περικοπές σε μισθούς και συντάξεις θα έπρεπε να είχαν πρώτα-πρώτα ως στόχο τις ΔΕΚΟ και όχι τον Στενό Δημόσιο Τομέα
  • Όταν πληρώνεις δικαστές, αστυνομικούς και εφοριακούς πολύ λιγότερο και το κάνεις με έναν τρόπο που μπορεί να θεωρηθεί άδικος ακόμη και παράτυπος, δεν είναι και πολύ πιθανό ότι θα βελτιώσεις την αποδοτικότητά τους και είναι πολύ πιθανό να κάνεις τα προβλήματα της ιδιωτικής χρήσης των δημόσιων αξιωμάτων ακόμη σοβαρότερα από όσο ήταν πριν αρχίσει η κρίση.
  • Η κύρια αιτία της κρίσης είναι η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης
    • Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία έχουν διαφορετικές αφορμές για την κρίση που βιώνουν. Πραγματική Κοινή Αιτία είναι το Ευρώ
    • Για να ανακεφαλαιώσουμε, χωρίς το ευρώ είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα είχε επέλθει μια τόσο βαθιά κρίση

Μύθος 4ος: Αν η ελληνική κυβέρνηση ήταν ικανή, οι στόχοι του Μνημονίου δεν θα αποτύγχαναν.

  • Αφού η οικονομία συρρικνώνεται πολύ ταχύτερα από ό,τι αρχικά είχε προβλέψει η τρόικα, η είσπραξη φόρων ήταν αναπόφευκτα χαμηλότερη από τα προβλεπόμενα και οι δαπάνες ήταν υψηλότερες εξαιτίας των αυξημένων εξόδων σε τομείς όπως των επιδομάτων ανεργίας. Αναπόφευκτα, λοιπόν, το έλλειμμα του προϋπολογισμού γίνεται πολύ μεγαλύτερο από τις αρχικές εκτιμήσεις, επισπεύδοντας φοβέρες και εκκλήσεις για πρόσθετες περικοπές στον προϋπολογισμό και φόρους ώστε η κυβέρνηση να πάρει την επόμενη δόση.
  • Ακόμη κι αν η ελληνική κυβέρνηση ήταν εξαιρετικά ικανή, οι στόχοι θα αποτυχαίναν
  • Τα οικονομικά αποτελέσματα των πολιτικών της τρόικας ήταν σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμα και η κριτική ότι η κυβέρνηση δεν επιδεικνύει τον απαιτούμενο ζήλο στην προώθησή τους αποκαλύπτει, στην καλύτερη περίπτωση, μια στοιχειώδη άγνοια των ορίων μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης, η οποία προφανώς δεν μπορεί να έρθει σε πλήρη αντίθεση με τις επιθυμίες του εκλογικού σώματος

Μύθος 5ος: Ακολουθώντας τις συνταγές της τρόικας η Ελλάδα θα επιστρέψει στον δρόμο της ευημερίας.

Οι συνταγές της τρόικας περιλαμβάνουν

  • μειώσεις μισθών και τιμών
    • Είναι γνωστό πως οι προσπάθειες εσωτερικής υποτίμησης οδηγούν σε υφεσιακές καταστάσεις με υψηλή ανεργία που κρατάει χρόνια.
    • Μείωση π.χ. 20% στον μισθό, μπορεί να επιφέρει πολλαπλάσια μείωση στην κατανάλωση !
    • Ένας άλλος παράγοντας που συνήθως δεν λαμβάνεται υπόψη στις οικονομικές αναλύσεις αλλά συχνά έχει επιπρόσθετες αρνητικές οικονομικές επιπτώσεις είναι η τα αυξημένα επίπεδα κοινωνικών συγκρούσεων
  • νομικές και θεσμικές αλλαγές που στοχεύουν στην «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας και άλλων αγορών παραγωγικών συντελεστών
    • Προβλήματα Δημοκρατικής νομιμοποίησης
    • Πιο σωστό να προωθούνταν μεταρρύθμιση της λιανικής αγοράς και του χονδρεμπορίου των βασικών καταναλωτικών αγαθών και υπηρεσιών, η δομή των οποίων είναι σε μεγάλο βαθμό ολιγοπωλιακή.
  • ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας
    • Το ερώτημα όμως είναι ποιος θα αγοράσει δημόσιες επιχειρήσεις με υψηλό χρέος και δύσκολες εργασιακές σχέσεις ή ακίνητα του δημοσίου με περιοριστικές ρήτρες που ενδεχομένως να εγείρουν νομικές αγωγές

Που οδηγεί η συνταγή:

  • Συνεχιζόμενη πτώση εισοδημάτων, ανεργία, με κάποια μείωση των τιμών των εγχώριων αγαθών και υπηρεσιών.
  • Οι νέοι και όσοι μπορέσουν να βρουν εργασία στο εξωτερικό θα εγκαταλείψουν τη χώρα. Έτσι, τα πιο παραγωγικά τμήματα της κοινωνίας θα σταματήσουν να συνεισφέρουν, μειώνοντας κι άλλο τους φόρους και ασκώντας πρόσθετη πίεση στα δημόσια οικονομικά, στις συντάξεις και στις κοινωνικές υπηρεσίες.
  • η συνεχιζόμενη μείωση του εισοδήματος της χώρας δεν θα ελαφρύνει το βάρος του δημόσιου χρέους
  • οι ελληνικές τράπεζες πρώτα θα εθνικοποιηθούν και ύστερα θα πουληθούν σε ιδιώτες. Αυτοί οι ιδιώτες πιθανότατα θα είναι ξένοι
  • Όλες οι σημαντικές αποφάσεις που αφορούν τον ελληνικό λαό θα παίρνονται εκτός Ελλάδας.

Ελλάδα όπως Ανατολική Γερμανία:

  • Η πρώην ανατολική Γερμανία έχει χάσει τους νέους της και τους πιο παραγωγικούς κατοίκους της προς όφελος της πρώην Δυτικής Γερμανίας και του Βερολίνου. Αυτοί που μείνανε πίσω είναι κυρίως οι γέροι, οι ανήμποροι και εκείνοι που απασχολούνται σε κυβερνητικές θέσεις
  • Ακολουθώντας τον σημερινό δρόμο, το μέλλον της Ελλάδας είναι παρόμοιο με το παρόν της Ανατολικής Γερμανίας, μείον τις επιδοτήσεις από το Βερολίνο, μείον το δικαίωμα ψήφου στις γερμανικές εκλογές και όλα τα άλλα πλεονεκτήματα της γερμανικής υπηκοότητας, αλλά με την προσθήκη ενός εξοντωτικού δημόσιου χρέους.

Μύθος 6ος: Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα ήταν το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα.

  • Το να έχεις το δικό σου νόμισμα συγκεντρώνει αρκετά πλεονεκτήματα που είχαν υποτιμηθεί κατά τα χρόνια της μεγάλης ανάπτυξης της Ευρωζώνης.
  • Πρώτα απ’ όλα, οι οικονομολόγοι συμφωνούν πως ο ευκολότερος μηχανισμός για να αποκτήσει μια χώρα διεθνή ανταγωνιστικότητα είναι η υποτίμηση του νομίσματός της.
  • Δεύτερον, η ύπαρξη δικού σου νομίσματος υποδηλώνει ότι εναρμονίζεις τη νομισματική σου πολιτική με τις άμεσες ανάγκες της χώρας, αντί να αποφασίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες της πιο ισχυρής χώρας της νομισματικής ένωσης οι οποίες είναι μάλλον απίθανο να ευθυγραμμίζονται με τις δικές σου
  • Τρίτον, η εμπειρία των δεκαοχτώ τελευταίων μηνών έδειξε με σαφήνεια πως το να είσαι στην Ευρωζώνη δεν είναι απαραίτητα συμβατό με τη δημοκρατία στην Ελλάδα και με την εθνική κυριαρχία
  • Έτσι, οικονομικοί λόγοι, δημοκρατική νομιμοποίηση, εθνική αυτοδιάθεση, ακόμη και στοιχειώδης αξιοπρέπεια, όλα σχετίζονται μεταξύ τους και δείχνουν προς ένα εθνικό νόμισμα.

Σχετικά με το κόστος της μετάβασης:

  • Το σημαντικό είναι τώρα να δούμε πόσο ικανοί, έντιμοι και έτοιμοι να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα θα είναι εκείνοι που θα χειριστούν τη μετάβαση
  • Μια εντελώς ανεξέλεγκτη και απρογραμμάτιστη έξοδος από την Ευρωζώνη θα είναι χαοτική και πολύ πιο οδυνηρή από μια ελεγχόμενη και προγραμματισμένη αποχώρηση.
  • Δεν θα γίνει ακόμη πιο βαρύ το εξωτερικό χρέος λόγω υποτίμησης;
    • σχεδόν όλο το εκτός τρόικας χρέος διέπεται από τους ελληνικούς νόμους και συνάφθηκε στο εθνικό νόμισμα της χώρας το οποίο ήταν το ευρώ πριν τη μετάβαση
    • μετά την μετάβαση, όλα τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία και χρέη θα εκφραστούν στο νέο νόμισμα στην ισοτιμία που θα θεσπιστεί την πρώτη μέρα της μετάβασης
    • Αυτή η μετονομασία των χρεών θα είναι ένα κίνητρο για τις άλλες χώρες να μην ενθαρρύνουν μιαν άκαιρη και αδικαιολόγητη υποτίμηση της νέας δραχμής.
  • Η προσαρμογή του τραπεζικού συστήματος θα πάρει κάποιον χρόνο με πολλές περιπλοκές που δεν μπορούν να προβλεφθούν προκαταβολικά
  • Φυσικά, θα πρέπει να επιβληθούν κεφαλαιακοί έλεγχοι και να παρθούν άλλα μέτρα ώστε να καταμεριστεί ξένο συνάλλαγμα για την εισαγωγή ειδών πρώτης ανάγκης.
  • Η μετάβαση θα είναι δύσκολη και οδυνηρή αλλά, αν γίνουν σωστοί χειρισμοί, η οδύνη θα είναι βραχυπρόθεσμη.
  • Η αυξημένη ρευστότητα μαζί με τα ευεργετικά αποτελέσματα της υποτίμησης μέσω της υποκατάστασης των εισαγωγών, της μείωσης των εισαγωγών και της αύξησης των εξαγωγών θα ξαναζωντανέψουν την οικονομία και θα αυξήσουν την απασχόληση.
  • Τέλος, μια στάση πληρωμών και έξοδος από την Ευρωζώνη δεν θα έπρεπε να γίνει με ανοιχτή αντιπαράθεση απέναντι στη Γερμανία και τις άλλες χώρες της Ευρωζώνη
  • Σε κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από το ποιος έχει την κυβέρνηση, είναι επιτακτική ανάγκη η Τράπεζα της Ελλάδος και το Υπουργείο Οικονομικών να έχουν ομάδες που να επεξεργάζονται ένα σενάριο εξόδου από την Ευρωζώνη, Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια χαοτική και μια οργανωμένη έξοδο.
  • Τα σενάρια Αποκάλυψης που κυκλοφορούν κάποιοι είναι κάποιες φορές απλώς μέρος μιας διαπραγματευτικής τακτικής ορισμένων για να εμποδίσουν μία πλευρά να κάνει αυτό που δεν θέλει να κάνει, αλλά δεν έχουν απαραίτητα και πολλή σχέση με την πραγματικότητα.

 

Μύθος 7ος: Στις διαπραγματεύσεις της με την τρόικα η ελληνική κυβέρνηση έχει πολύ μικρή διαπραγματευτική ισχύ.

  • «Αν χρωστάς στην τράπεζα εκατό χιλιάδες δολάρια, ανήκεις στην τράπεζα. Αν χρωστάς στην τράπεζα εκατό εκατομμύρια δολάρια, η τράπεζα σού ανήκει.» (Αμερικάνικη παροιμία)
  • Η Ελλάδα για να βελτιώσει την διαπραγματευτική της ισχύ θα πρέπει
    • Πρώτον, πρέπει να έχεις την πίστη πως τα συμφέροντά σου διαφέρουν από του αντιπάλου σου, και ο αντίπαλός σου το ξέρει αυτό
    • Δεύτερον, πρέπει να προετοιμάσεις τη δική σου πλευρά για την έσχατη απειλή που διαθέτεις, ώστε η άλλη πλευρά να έχει τον δικαιολογημένο φόβο ότι θα πραγματοποιήσεις την απειλή σου
  • Η Ελληνική κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε σωστά στα διαπραγματευτικά της καθήκοντα, καθώς
    • υιοθέτησε το πλαίσιο και ίσως τους στόχους της τρόικας και ακόμη και της λαϊκίστικης Bild για τη χώρα και τους Έλληνες
    • Χωρίς συνειδητοποίηση των διιστάμενων στόχων, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός δεν μπορούσε να κατευθυνθεί στην παραγωγή στοιχείων και επιχειρημάτων που θα διευκόλυναν τα ελληνικά συμφέροντα.
  • Δεν πρέπει λοιπόν να μας προκαλεί καμιά έκπληξη που ο τωρινός Υπουργός Οικονομικών προκάλεσε δυο φορές το γέλιο – τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο – όταν προσπάθησε να «διαπραγματευτεί» με την τρόικα. Πώς μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν αυτός και η κυβέρνησή του δεν ήταν πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν απειλές, πόσω μάλλον να πιστέψουν σ’ αυτές;

Written by kremmydasd

Φεβρουαρίου 11, 2012 at 12:04 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

The Age of Deception: Υπάρχει ορθολογικό οικονομικό υποκείμενο ;

with one comment


Το παρακάτω απόσπασμα είναι απο το βιβλίο «Discovering Artificial Economics: How Agents Learn and Economies Evolve», το οποίο πραγματεύεται θέματα σχετικά με Agent Based Modelling, θεωρώντας την οικονομία σαν ένα πολύπλοκο (complex) δυναμικό (evolving – adaptive) σύστημα.

Το βιβλίο διατίθεται εδώ

Στο απόσπασμα αυτό υπάρχει επιχειρηματολογία του γιατί η βασική υπόθεση – αφαίρεση της σύγχρονης (;) οικονομικής επιστήμης ότι υπάρχει το ορθολογικά δρών οικονομικό υποκείμενο είναι απλά μία ΑΠΑΤΗ.

Το απόσπασμα είνα εδώ

Written by kremmydasd

Δεκέμβριος 11, 2011 at 3:11 μμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized

Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ανθρωπότητα;

leave a comment »


Ερώτηση προς τον Δαλάι Λάμα:
Τι σας προκαλεί τη μεγαλύτερη έκπληξη στην ανθρωπότητα;

Απάντηση:
Ο άνθρωπος. Γιατί θυσιάζει την υγεία του για να βγάλει λεφτά.
Ύστερα θυσιάζει τα χρήματά του για να ανακτήσει την υγεία του. Και τότε είναι
τόσο ανήσυχος για το μέλλον ώστε δεν απολαμβάνει το παρόν και ως
αποτέλεσμα αυτός δεν ζει ούτε στο παρόν, ούτε στο μέλλον. Και ζει σαν να
μη πρόκειται ποτέ να πεθάνει. Και πεθαίνει χωρίς να έχει ζήσει ποτέ στην
πραγματικότητα.

Written by kremmydasd

Μαΐου 19, 2011 at 11:45 πμ

Αναρτήθηκε στις Uncategorized