Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Archive for the ‘Επικαιρότητα’ Category

Σημείωμα στην συζήτηση για το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων (Αθήνα 2004)

leave a comment »


Με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (Βραζιλία, 2016) ξαναζεστάθηκε κάπως η συζήτηση σχετικά με το κόστος των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004. Κυκλοφόρησε το παρακάτω γράφημα, στο οποίο φαίνονται τα κόστη κατασκευής και διεξαγωγής των αγώνων. Με βάση το παρακάτω γράφημα οι Ολυμπιακοί της Αθήνας φαίνεται να είναι από τους «φτηνούς».

135262-308834[1]

Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι στην παραπάνω λογιστική αποτύπωση έχουν αντιμετωπιστεί διάφορα πρακτικα προβλήματα (π.χ. συναλλαγματικές ισοτιμίες, χρηματικές μονάδες αποπληθωρισμένες ή όχι, ποσοστά ώς πρός το ΑΕΠ της εκάστοτε χώρας, κλπ.), δεν παρουσιάζεται όλη η αλήθεια.

Αυτό το οποίο αγνοείται είναι το κόστος ευκαιρίας χρήσης των εν λόγω κεφαλαίων. Τα 3 δις δολλάρια του Αθήνα 2004 πού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά (και εξαιτίας των Αγώνων τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν); Διανύοντας τον έβδομο χρόνο της απόλυτης κρίσης του Ελληνικού μεταπολιτευτικού μοντέλου όλοι μας είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε πως πάρα πολλά πράγματα θα μπορούσαν να έχουν γίνει με αυτά τα λεφτά, ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΥΣΙΩΔΕΣΤΕΡΑ από το να διοργανωθούν Ολυμπιακοί Αγώνες.

Προσθέτοντας λοιπόν το κόστος ευκαιρίας στο λογιστικό κόστος των αγώνων και εκφράζοντας το σαν ποσοστό του ΑΕΠ, η παραπάνω εικόνα θα ήταν πολύ διαφορετική. Και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Αθήνα 2004 θα αποδεικνύοταν ότι μας στοίχισαν πραγματικά πολύ ακριβά !

 

Σχετικές Παραπομπές

  1. http://www.kathimerini.gr/799582/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/oi-olympiakoi-agwnes-toy-2004-ay3hsan-to-aep-kata-25
  2. http://www.naftemporiki.gr/infographics/1119317/kostos-olumpiakon-agonon-tin-teleutaia-20etia
  3. http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82
Advertisements

Written by kremmydasd

Αύγουστος 28, 2016 at 12:12 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Με αφορμή ένα σχέδιο νόμου: Ο ομφάλιος λώρος κράτους – κόμματος

leave a comment »


Το σχέδιο νόμου «Ρυθμίσεις για την έρευνα και άλλες διατάξεις» που κατατέθηκε στα τέλη Απριλίου του 2016 σχολιάστηκε εκτενώς για τις πολλές και αποσπασματικές  διατάξεις για «ελάσσονα» θέματα (π.χ. κατ’ εξαίρεση μετεγγραφές φοιτητών).

Λίγο πρίν κατατεθεί στην βουλή, ο τοπικός (στον εργασιακό χώρο) συνδικαλιστής του ΣΥΡΙΖΑ, μας το επισύναψε και στο υστερόγραφο έγραψε ότι το ΤΑΔΕ πάγιο αίτημα της ομοσπονδίας μας πραγματοποιήθηκε, υπονοώντας ότι μας έκανε την χάρη. Το αίτημα αυτό αφορούσε την δυνατότητα συνυπηρέτησης συζύγων (εύλογο αίτημα), όπως προσφέρεται και σε άλλες κατηγορίες προσωπικού του Δημοσίου.

Η συμπεριφορά αυτή φωτίζει ξεκάθαρα το βασικό αίτιο της κακοδαιμονίας του Ελληνικού κράτους:

  1. Η λειτουργία της Διοίκησης, ακόμα και για τα καθημερινά, είναι  στενά εξαρτημένη από αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, πρακτικά απο το εκάστοτε κυβερνών κόμμα.
  2. Οι «τοπικοί» πολιτευτές του κυβερνώντος κόμματος μεταβιβάζουν αιτήματα (ενίοτε και ρουσφέτια) προς την νομοθετούσα κυβέρνηση, η οποία επεμβαίνει καταλυτικά στην μίκρο-λειτουργία της Διοίκησης για την εξυπηρέτηση τους.
  3. Η Διοίκηση είναι αποστερημένη από κάθε δυνατότητα πρωτοβουλίας για την αυτό-ρύθμιση λειτουργικών και τεχνοκρατικών ζητημάτων. Ακόμα και για τα στοιχειώδη, πρέπει να υπάρξουν νόμοι ή υπουργικές αποφάσεις, συνήθως διαδικασίες χρονοβόρες.

Είναι φανερό ότι στην χώρα η λειτουργία της Διοίκησης πρέπει να αλλάξει ριζικά μοντέλο. Λειτουργίες όπως η διαχείριση προσωπικού, η διαμόρφωση της εσωτερικής δομής, η κατανομή των πόρων, κλπ πρέπει να αποδεσμευθούν από το νομοθετικό έργο της βουλής. Η Ελληνική Διοίκηση πρέπει να αποκτήσει ξεχωριστή και αυτόνομη υπόσταση, να μπορεί για δεδομένους στόχους να βρίσκει, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις, τον βέλτιστο τρόπο. Οι στόχοι, ο διατιθέμενος προϋπολογισμός και ο έλεγχος της τελικής απόδοσης θα αποτελούν αντικείμενο της εκλεγμένης εκτελεστικής εξουσίας, της Κυβέρνησης. Η νομοθετική εξουσία θα βάζει τα πλαίσια της σχέσης εκτελεστικής εξουσίας και κρατικού μηχανισμού (π.χ. ότι ο έλεγχος της διοίκησης θα γίνεται με τον τάδε τρόπο, όχι ωστόσο ότι το δείνα ΔΣ θα πρέπει να έχει 6.5 μέλη). Όμως μέχρι εκεί. Δημοκρατικός έλεγχος και όχι κομματικό καβαλίκευμα.

Θα πρέπει να γίνει συνείδηση ότι χωρίς αποτελεσματικό κράτος είμαστε καταδικασμένοι. Αυτό που εξ ανάγκης (δύο παγκόσμιοι πόλεμοι) έμαθαν τα δυτικά κράτη, ότι η αποτελεσματική διοίκηση είναι που θέτει τον πήχη των εθνικών επιτυχιών και αποτυχιών, θα πρέπει να το αποδεχθούμε και εμείς. Αποτελεσματικό κράτος όπου κάθε λίγο και λιγάκι τα μεσαία και ανώτερα στελέχη αλλάζουν, όπου η κομματική ταυτότητα και όχι η διοικητική αποτελεσματικότητα είναι κριτήριο αξιοσύνης και όπου η προσαρμογή στις συνθήκες γίνεται με ρυθμούς χελώνας, δεν νοείται.

Η άμεση προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ στο καθεστώς λειτουργίας των κομμάτων εξουσίας της μεταπολίτευσης, του κράτους-λάφυρο, αποδεικνύει και κάτι ακόμα. Είναι μάλλον αδύνατο να αφήσει κάποιος το βάζο με το μέλι άθικτο. Η αυτόνομη λειτουργία του κράτους δεν πρόκειται να προκύψει από τα υπάρχοντα κόμματα. Το «είναι» των κομμάτων αυτών, το DNA τους βασίζεται στην αφαίμαξη του κράτους προς όφελος των συμμετεχόντων στο κομματικό γίγνεσθαι. Από τις κομματικές νεολαίες μέχρι και τις κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις, το όραμα, συνειδητό ή ασυνειδητο, είναι η αναρρίχηση στο τιμόνι του κρατικού μηχανισμού και η αφαίμαξη των κρατικών πόρων. Όλοι έχουν «αγνές» προθέσεις, αλλά στο «δια ταύτα» ο κολλητός έχει προτεραιότητα.

Το αίτημα για αποτελεσματικό κράτος, δηλαδή για κράτος που θα λειτουργεί αυτόνομα προς την άριστη εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, αν είναι να συντελεστεί θα γίνει μάλλον ανορθόδοξα. Θα πρέπει πρώτα να σχηματιστεί σαν αίτημα από χαμηλότερα (π.χ. σαν οριζόντια κίνηση-κίνημα των κρατικών λειτουργών που δεν είναι δεσμευμενοι σε κομματικά άρματα), στην συνέχεια να το ενστερνιστούν ευρύτερα παραγωγικά στρώματα της κοινωνίας (και του ιδιωτικού τομέα) και πιθανόν κάποια στιγμή να αποτελέσει προγραμματική εξαγγελία κάποιου μελλοντικού κόμματος.

Written by kremmydasd

Μαΐου 3, 2016 at 1:32 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Σύμφωνο συμβίωσης: Η καμπάνα χτυπάει για την εκκλησία

leave a comment »


Η εκκλησία, ως κοινωνικός θεσμός, είναι κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας εδώ και πολλούς αιώνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1923, το κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας ήταν το θρήσκευμα και όχι η γλώσσα.

Η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης από την ελληνική βουλή, χωρίς ουσιαστικά αντιδράσεις, παρόλη την αντίθεση της επίσημης ελλαδική εκκλησίας, αποτελεί κατα την γνώμη μου καμπανάκι για αυτό που μέχρι τώρα εθεωρούντο δεδομένο: Την επιρροή της στην ελλαδική κοινωνία.

Η επιρροή της εκκλησίας δεν ήταν πλασματική. Σχηματίστηκε λόγω αντικειμενικών συνθηκών και είχε βάθος. Π.χ. τα χρονικά ορόσημα ενός κατεξοχήν αγροτικού λαού (π.χ. σπορά, τρύγος και θερισμός) ήταν ταυτόσημα με θρηκευτικές εορτές,  η εκκλησία στους προεπαναστατικούς χρόνους ήταν φορέας διαφύλαξης και διάδοσης των γραμμάτων και αναλαμβάνει επίσημα και ανεπίσημα να εκπροσωπεί το ελληνικό «γένος».

Είναι ολοφάνερο ότι πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην για τις σχέσεις ελλαδικής εκκλησίας και ελληνικής κοινωνίας.

Δεν πιστεύω ότι η αλλαγή έχει ρίζες στους μετασχηματισμούς της κοινωνίας. Αυτή ήταν και παραμένει σχετικά συντηρητική. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι η ελλαδική εκκλησία βρίσκεται σε χρονίζουσα παρακμή, και αυτό πλέον δεν κρύβεται εύκολα.

Οι εικόνες των μητροπολιτών που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, κουνώντας το χέρι λές και αποκάτω έχουν τίποτα φοβισμένα μαθητούδια, ξεστομίζοντας ένα σωρό βλακείες και αερολογίες, είναι σημείο της παρακμής. Οι ναοί που πλέον έχουν καταντήσει εμπορικό κατάστημα της οικείας μητρόπολης είναι και αυτά σημεία της παρακμής. Οι λόγοι της επίσημης εκκλησίας που γράφονται σε άπταιστη καθαρεύουσα, τα άμφια τωνμητροπολιτών με τους αμούστακους αρχιμανδρίτες – παρατρεχάμενους, είναι και αυτά σημεία παρακμής.

Κρίμα.

Η ελλαδική εκκλησία έχει πολλά -από την παράδοση και την ιστορία της- να δώσει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Την διάθεση για προσφορά, διακονία και θυσία, μία εξόχως κοινωνική στάση ζωής. Την πρόταση ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ότι τρώει και καταναλώνει -αντιθέτως η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων καθορίζει το ευ ζείν. Και άλλα πολλά, δυστυχώς καταχωνιασμένα και κλειδαμπαρωμένα σε κάποιο μπαούλο.

Αν ξυπνήσει έγκαιρα, έχει ελπίδες. Η ελληνική κοινωνία έχει ακόμα ανοικτά τα αυτιά να ακούσει. Το καταλαβαίνει κάποιος από το πώς διακινούνται οι λόγοι που προέρχονται από εκκλησιαστικό περιβάλλον και ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα.

 

[Ένα από αυτά τα οποία πρέπει να συνειδητοποιήσει η ελλαδική εκκλησία είναι πώς θα πρέπει να αφήσει το κράτος στην ησυχία του και τους ανθρώπους να επιλέγουν το δρόμο τους. Έτσι η εναντίωση στο σύμφωνο συμβίωσης δεν νομίζω ότι έπρεπε να υπάρχει. «Τα του καίσαρως τω καίσαρι» και «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν»]

Written by kremmydasd

Φεβρουαρίου 2, 2016 at 12:39 πμ

Με αφορμή το βίντεο του «ομοφοβικού» Δ. Πατέλη

leave a comment »


Κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό το παρακάτω βίντεο:

Και κυκλοφορούν και εξίσου κριτικές για αυτά που λέει ο εν λόγω καθηγητής.

Με αφορμή λοιπόν την συγκεκριμένη αντιπαράθεση, μου γεννήθηκαν κάποιες σκέψεις:

  1. Στην φιλελέυθερη (πολιτικά) κοινωνία που ζούμε, το δικαίωμα το να καθορίζει ο καθένας το περιεχόμενο της ιδιωτικής του σφαίρας είναι θεμελιώδες
  2. Το τί πιστεύει ο καθένας ως φυσιολογικό και μη φυσιολογικό είναι βασικό συστατικό αυτής της ιδιωτικής σφαίρας. Άρα ο Πατέλης έχει κάθε δικαίωμα να θεωρεί (για τους δικούς του λόγους) το οτιδήποτε μη-φυσιολογικό και άλλοι αντι-Πατέληδες έχουν εξίσου δικαίωμα (για τους δικούς τους λόγους) να θεωρούν τον Πατέλη μη φυσιολογικό που δεν θεωρεί φυσιολογικό αυτό που αυτοί θεωρούν ως φυσιολογικό.
  3. Στην δημόσια παρουσία σου,  στην φιλελεύθερη (πολιτικά) κοινωνία που ζούμε, έχεις κάθε δικαίωμα να εκθέτεις τις απόψεις σου, με κάποιες εξαιρέσεις, όπως π.χ. να μην προσκαλείς σε πράξεις βίας εναντίον άλλων ατόμων, κλπ. Ο Πατέλης δεν ξεπέρασε κάποιο όριο.
  4. Στην ιδανική κατάσταση, στην φιλελεύθερη (πολιτικά) κοινωνία που ζούμε, οι αποκλίνουσες απόψεις «συγκρούονται» μέσω του διαλόγου, της ανταλλαγής επιχειρημάτων και πιθανά με την κατάληξη ότι «συμφωνούμε ότι διαφωνούμε». Οι αντιδράσεις απέναντι στον Πατέλη, δεν νομίζω ότι εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία.

Written by kremmydasd

Δεκέμβριος 3, 2015 at 1:06 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο: Οδηγός επιβίωσης για γονείς.

leave a comment »


[Το παρόν κείμενο απευθυνεται σε γονείς. Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις, ας διαβάσουν το Σημείωμα #0. ]
[Τα παιδιά, ως εν δυνάμει γονείς μπορούν να ελεύθερα να διαβάσουν το κειμενο, αλλά παρακαλώ ας δούνε και το Σημείωμα #3]

Το ερώτημα είναι απλό: Θα στέλνατε το παιδί σας σε Ελληνικό (Δημόσιο) Πανεπιστήμιο ; Και η απάντηση, αυτή που καθοδηγείται από το κοντόφθαλμο συμφερον του καθενός, είναι “Εξαρτάται”. Ο παρών οδηγός είναι αφενός ένας οδηγός επιβίωσης για ανθρώπους που σκέφτονται να στείλουν το παιδί τους στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο και αφετέρου καταληγει να είναι μία αποτίμηση των παθογενειών που το ταλανίζουν.

Α. Στείλτε όπωσδήποτε το παιδί σας στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο

Αν ήσαστε ένας από αυτούς που έχει την δυνατότητα να βολέψει σε κάποια θέση εργασίας το αξιοσέβαστο τέκνο του αμέσως μετά την αποφοιτηση του, τότε το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι η καλύτερη, από κάθε άποψη επιλογή.

Να αναφερω μερικές περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν απόλυτο συμφέρον να μπεί το παιδί τους στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο:

  1. Καθηγητής σε κάποιο υπάρχον Πανεπιστήμιο. Κάπου θα του βρείτε μία θέση μόλις πάρει το πτυχίο του. Π.χ. γραμματέας στο εργαστήριο σας. Σε ερευνητικά προγράμματα φίλου σας. Αν έχει IQ κοντά στο μέτριο (και πάνω) σχεδόν σίγουρα μπορεί θα παραλάβει την θέση σας ή κάποιου φίλου τέλος πάντων. Κλπ. Κλπ. Ακόμα και αν έχετε λεφτά, μακροπρόθεσμα το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει πολύ καλύτερο λόγο “ποιότητας/κόστους” σε σχέση με τα ξένα πανεπιστήμια. Εκεί, σίγουρα θα μάθει, αλλά θα κοστίσει μία περιουσία. Ενώ εδώ είναι σχεδόν τζάμπα, με το μειονέκτημα ότι είναι αβέβαιο αν θα μάθει τίποτα. Επίσης στο εξωτερικό διατρέχει και τον κίνδυνο να αποτύχει. Εδώ, αποκλείεται να μην αποφοιτήσει.

  2. Πολιτικός (δεξιός, κεντρώος, αριστερός, κομμουνιστής, μέσα-σε-όλα). Οι προοπτικές είναι λαμπρές. Εκτός από ότι θα μπορέσει να θητεύσει σε κάποια κομματική παράταξη της σχολής του, εξαιρετικό σχολείο για την μετέπειτα πορεία του σαν κληρονόμος της θέσης σας, θα μάθει πάρα πολλά και χρήσιμα πράγματα. Για παράδειγμα τα στοιχειώδη των διαπραγματεύσεων για την εκλογη καθηγητων, το πώς γίνονται τα μαγειρέματα με τις άλλες παρατάξεις, οι νοθείες στις εγκλογές, τα απαραίτητα για την διοργάνωση εκδρομών στην μύκονο και τρελών πάρτυ με σκυλιά της νύχτας, συντονισμό αφισοκολλήσεων, βαψίματα πανό, χτισίματα γραφείων, καταλήψεις, σκονάκια, τάβλι, κλπ. Επίσης αν δεν θέλει το παιδί σας να αναλάβει τα βάσανα της θέσης σας, πολύ πιθανό θα μπορέσετε να το βολέψετε σε κάποια θέση στο Πανεπιστήμιο. Θα μπορούσατε π.χ. να προσλάβετε τον γιό ή την κόρη ενός καθηγητή Πανεπιστημίου σε κάποια υπηρεσία που έχετε δόντι και σε αντάλλαγμα να σας τον διορίσει κοντά του (πιό λαϊκά αυτό ονομάζεται “αλλαξοκολιά καρέκλας”). Εννοείται πώς αν είστε και πολιτικός και πανεπιστημιακός, πράγμα που συνηθίζεται τα τελευταία 40 χρόνια, θα ήταν εντελώς ανορθολογικό να μην στείλετε το παιδί σας στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

  3. Αν έχετε πολύ κοντινή σχέση (π.χ. συγγενής, κουμπάρος, ιδιαίτερος υπουργού ή βουλευτή, κλπ) με πολιτικό ή πανεπιστημιακό πρόσωπο. Οι διαπροσωπικές σχέσεις στην Ελλάδα είναι τόσο ισχυρές, που οι συγγενείς και οι φίλοι συνηθίζουν να μοιραζονται τα προνόμια τους. Αν και με την κρίση τα πράγματα έχουν σφίξει λίγο, πολύ πιθανόν κάπου να βολευτεί το παιδί. Το πτυχίο του Ελληνικού Πανεπιστημίου θα του δώσει τα “τυπικά προσόντα”. Ίσως φυσικά να μην μπορεί να πάρει θέση τόσο καλή όσο οι προηγούμενες κατηγορίες, αλλά νομίζω όλοι πρέπει να προσαρμόζουμε τις απαιτήσεις μας. Γενικά όσοι έχουν εμπειρία από τον στρατό και τις παραμέτρους της βυσματο-διαδικασίας, έχουν μία πρακτική αντίληψη του τί εννοώ.

  4. Αν έχετε πιο μακρυνή σχέση με πολιτικό (π.χ. κλακαδόρος δευτέρας διαλογής, 2ος εξάδερφος, κλπ) ή με πανεπιστημιακό (π.χ. γείτονας, 1ος εξάδερφος, κοκ), ενώ τα πράγματα προ κρίσης θα υπεδείκνυαν μία εύκολη σταδιοδρομία για τον αξιοσέβαστο απόγονο, τα πράγματα έχουν σφίξει λίγο. Φοβάμαι ότι θα πρεπει να διαβάσετε την Σημείωση #1.

  5. Αν έχετε ένα σίγουρο και εξασφαλισμένο εισόδημα από την μαύρη (οικονομική) ζωή που κάνατε την εποχή των παχέων αγελάδων. Γιατροί, δικηγόροι, μεσίτες (όπλων και ακινήτων), κλπ. Για παράδειμα αν κάπως καταφέρατε να έχετε μερικές δεκάδες εκατομμύρια σε κάποιο ελβετικό λογαριασμό, αν και θα ήταν ορθολογικό να πάτε να ζήσετε στην Ελβετία, αφού πρακτικά εκεί είναι η πατρίδα σας και να έρχεστε μόνο για διακοπές εδώ, αλλά -παράλογα- παραμένετε ακόμα σε αυτή την ερημη χώρα, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι πολύ καλή επιλογή ! Εξηγούμαι. Το χειρότερο που μπορεί να πάθει ένας άνθρωπος που έχει ένα σκασμό λεφτά, αλλά είναι χωρίς δουλειά και ασχολία, είναι να πάθει κατάθλιψη και να καταλήξει σε μία κατάσταση ζόμπι (ζωντανού – νεκρού). Να ξοδεύει σαν τρελλός από εδώ και από εκεί αλλά να μην του σηκώνεται τίποτα. Σιγουρα δεν το θέλετε αυτό για το εκολλαπτόμενο τέκνο σας. Η καλή ζωή θέλει και κάτι να σε τραβάει (ανέμελο φυσικά) και το Ελληνικο Πανεπιστήμιο είναι όχι απλά φτηνή λύση (γιατί σίγουρα υπάρχουν αντίστοιχες ιδιωτικές λύσεις, ακριβοθώρητες ωστόσο), αλλά και πολύ ποιοτική. Εξηγούμαι. Το παιδί θα γραφτεί στο Πανεπιστήμιο -και καλά- για να σπουδάσει. Θα αρχίσει να πηγαίνει στα μαθήματα κάποιες εβδομάδες, θα κάνει γνωριμίες -αφού θα του έχετε παραχωρήσει και την Cayenne-, και μετά θα κόψει έχοντας κλείσει τον ενάρετο κύκλος της κοινωνικοποίησης. Άμα είναι και εαρινό εξάμηνο, ηλιόλουστα πρωϊνά σε καφετέριες, ρίχνοντας ζαριές στα τάβλια και ρουφώντας απολαυστικά με το χοντρό καλαμάκι τον φραπέ, μπανάκια σε χάι παραλίες κλπ. Κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να πάει να πάρει τα βιβλία, μπορεί και να τα ξεφυλλίσει, κάτι θα του μείνει. Τέλος πάντων, θα δίνει και εξετάσεις πού και πού, για να θυμάται το πώς είναι τα αμφιθέατρα, δεν θα έχει και τρελλή επιτυχία, στο τέλος όμως -σίγουρα- θα τα καταφέρει. Κάτι τα σκονάκια, κάτι που οι καθηγητές δεν θέλουν να μαζεύουν χιλιάδες στις εξετάσεις και έτσι περνάνε και την “κουτσή μαρία”, κάτι που σε μερικά μαθήματα αρκούν 2 ώρες διάβασμα, πιθανόν να μπορείτε να βυσματώσετε και κανέναν αξιότιμο καθηγητή, το ευτυχισμένο τέκνο θα πάρει το πτυχίο του. 10 ή 15 χρόνια, δε έχει σημασία, άλλωστε εσείς έχετε και λεφτά και χρόνο. Παρακαλώ απλά ανάψτε ένα κεράκι στο “Πρώτη φορά αριστερά” που δίνει πλέον αυτή την δυνατότητα και σε εσάς, κάτοικο Ελβετίας, μία θέση στον ήλιο (οι υπόλοιποι γονείς δαβάστε το Σημείωμα #2). Μετά το πτυχίο, θα μπορούσατε να ανταλλάξετε κάποια από τα λεφτά σας με μία καρέκλα ανέμελης -πάντα- αεργίας για τον τροφαντό νέο σας, στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.

Στην γενική περίπτωση, συμφέρον να στείλετε το παιδί σας στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο έχετε μόνο και μόνο αν για μετά, όποτε κι αν είναι αυτό, υπάρχει μία σίγουρη και βολική θέση για το παιδί σας. ΠΡΟΣΟΧΗ ! Σίγουρη και ΒΟΛΙΚΗ ! Εξηγούμαι. Π.χ. αν κατέχετε ένα μεγάλο και αξιοσέβαστο κατάστημα και θέλετε να παραδώσετε την διεύθυνση στο παιδί σας, αυτή είναι μία σίγουρη θέση αλλά δεν είναι βολική γιατί υπάρχει κίνδυνος ατυχήματος αν ο οδηγός δεν ξέρει τις στροφές. Σε αυτή την περίπτωση, το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει ρίσκο. Π.χ. Θα μάθει τα απαραίτητα ώστε να μπορέσει να αναλάβει τα ηνία; Δεν είναι καθόλου βέβαιο και σίγουρα μπορείτε να το αντιληφθείτε γιατί έχετε πείρα με την ελληνική Δημόσια Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πότε είχατε να κάνετε με δασκάλους που φυσάγανε και πότε με δασκάλους αδιάφορους ή και επικίνδυνους (και πιο συχνά με περιπτώσεις κάπου ανάμεσα). Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Θα μάθει το παιδί ; Άγνωστο. Παντως κανείς δεν θα το πιέσει να μάθει και κανείς δεν θα το ρωτήσει γιατί δεν πατάει στα μαθήματα και κανείς δεν ενδιαφέρεται αν περνάει τα μαθήματα με σκονάκια κλπ κλπ. Επίσης υπάρχει ο κίνδυνος το παιδί να πέσει σε μία κατάσταση που περιγράφω για την περίπτωση του Ελβετού-Μπαμπά (Γιατροί, δικηγόροι κλπ), με την διαφορά ότι εσείς ζείτε από την δουλειά σας και δεν έχετε την επιλογή να συντηρείτε το τέκνο εφ’ όρου ζωής. Και προσοχή ! Παίζετε το μαγαζί σας στα ζάρια ! Αν είστε σε αυτή την κατηγορία, θα πρότεινα να κρατήσετε το παιδί σας κάποια χρόνια στο μαγαζί να μάθει την πρακτική δουλειά και μετά, αν έχετε τους πόρους να το στείλετε να σπουδάσει σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Αν δεν έχετε τους πόρους για κάτι τέτοιο, πρακτικά είστε στην παρακάτω κατηγορία.

Β. Ελληνικό Πανεπιστήμιο; Πρέπει να το ξανασκεφτείτε.

Αν λοιπόν είστε απ΄αυτούς τους μη προνομιούχους γονείς, που δεν έχουν μία σίγουρη θέση για το παιδί τους, τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Αν το μέλλον του παιδιού σας συναρτάται άμεσα με τις ικανότητες που θα έχει αποκτήσει μετά το πέρας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει αρκετές παγίδες. Κάποιες πιθανόν να αναφέρθηκαν σποραδικά, αλλά ανακεφαλαιώνω: Δεν υπάρχει καμία διαδικασία ελέγχου της ποιότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας για το τί τελικά κατέκτησαν οι απόφοιτοι. Αυτοί που του δίδαξαν, έκαναν καλά την δουλειά τους ; Άγνωστο, γιατί το Ελληνικό Πανεπιστήμιο έχει αλλεργία στην μέτρηση. Στην χώρα του Αριστοτέλη, έχουμε αλλεργία στην μέτρηση ! (θα τρίζουν τα κόκκαλα του πρώτου επιστήμονα της οικουμένης !). Ως προς την ποιότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού, που θα μπορούσε να αποτελεί έναν δείκτη της ποιότητας των γνώσεων που θα λάβει το παιδί σας, υπάρχουν και εκεί προβλήματα. Κουτσοί-στραβοί συνυπάρχουν με άριστα ικανούς (στο παγκόσμιο επίπεδο) καθηγητές (και ένα σωρό ενδιάμεσες κατηγορίες). Συνυπολογίστε και το γεγονός ότι στα Ελληνικά Πανεπιστήμια υπάρχει σε μεγάλο βαθμό και το φαινόμενο του νεποτισμού (εκλέγω καθηγητή τον μπατζανάκη μου) και της ενδογαμίας (εκλέγω καθηγητή με κριτήριο τον αν έχει πάρει διδακτορικό από εμενα ή από κολλητό μου και όχι με βάση τα ακαδημαϊκά προσόντα). Τα πράγματα δεν είναι πολύ ρόδινα ούτε ως προς την ίδια την πράξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας; Τα περισσότερα μαθήματα εξαντλούνται σε 10-13 τετράωρες διαλέξεις χωρίς καμία άλλη απαίτηση, ενώ συνήθως στα Πανεπιστήμια του πολιτισμένου κόσμου υπάρχουν συχνά εργασίες, διάβασμα και ενδιάμεσες εξετάσεις, έτσι ώστε ο φοιτητής να κατανοεί και να χωνεύει αυτά που λέγονται στο μάθημα. Πάρα πολλές φορές τα ιδρύματα κλείνουν (από 1 εβδομάδα εώς και μήνες) υπό τις ευλογίες των κομματικών παρατάξεων (το ονομάζουμε κατάληψη, και αυτό πάντα γίνεται “δημοκρατικά” ,δηλαδή αποφασίζοντας ένα 10% του συνόλου), με ότι αυτό συνεπάγεται. Με αυτά και με άλλα, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο -δυστυχώς- δεν διαφέρει και πολύ από τα γνωστά των προηγούμενων εκπαιδευτικών βαθμίδων. Να κάνετε τον σταυρό σας να έχει τύχη το παιδί. Πρακτικά, ότι γνώσεις και αξίες του έχετε δώσει απο το σπίτι του γιατί τα λεφτά που πάνε στην εκπαίδευση δεν ξέρουμε πόσο τόπο πιάνουν (αφού κανείς δεν μετράει). Με άλλα λόγια, αν δεν έχετε τους πόρους να στείλετε το παιδί σας σε κάποιο Πανεπιστήμιο του εξωτερικου, διαβάστε την Σημείωση #1 και προσπαθήστε να του ξεκαθαρίσετε ότι ανήκει στους “φτωχούς” της κοινωνίας και ότι θα πρέπει να παλέψει για να ξεφύγει από την τρύπα αυτή.

Σημειώματα

Σημείωση #0 [για αυτούς που θα προσβληθούν]

Καθώς το σημείωμα αναφέρεται σε πρώτο προσωπο και ταυτόχρονα καταγράφει αρκετές κατηγορίες ανθρώπων, είναι εύλογο να αναμένεται ότι κάποιοι θα προσβληθούν. “Είμαι Καθηγητής Πανεπιστημίου και μιλάς έτσι για εμένα ; Είμαι ηθικό στοιχείο !” Παρακαλώ διαβάστε την απάντηση μου: Δεν υποννοώ ότι έχετε κάτι κακό στο κεφάλι σας. Απλά, με δεδομένο τον τρόπο που είναι δομημένο και λειτουργεί το σύστημα, και τις δεδομένες επιλογές που προσφέρει -και σε αυτό ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς, παρουσιάζω το κοντόφθαλμό συμφέρον της κάθε κατηγορίας ανθρώπων. Κοντόφθαλμο, γιατί παραγνωρίζει ότι όταν θέσεις υψηλών απαιτήσεων καταλαμβάνονται από ανθρώπους χαμηλών προδιαγραφών, ανακύπτουν αρνητικές εξωτερικότητες που τελικά υποβαθμίζουν τις δυνατότητες όλων. Των “ευνοημένων” συμπεριλαμβανομένων.

Επίσης μπορεί και να γινει η κριτική ότι θάβω το Ελληνικό Πανεπιστήμιο σε υπερβολικό βαθμό χωρίς να επισημαίνω τις διακρίσεις. Το κείμενο αυτό εστιάζει στις αδυναμίες του συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και το πώς αυτές καθίστανται εκμεταλλεύσιμες από τα παράσιτα της κοινωνίας για να διαιωνίζουν το είδος τους. Πουθενά δεν εκφράζω την άποψη πως αποτελεί μία εξαντλητική παρουσίαση του Ελληνικού Πανεπιστημίου. Η συνολική κριτική την οποία ασκώ έχει ωστόσο να κάνει με το γεγονός πως η Πανεπιστημιακή κοινότητα δεν φαίνεται να ενοχλείται και επίσης ότι η ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου είναι ουραγός στην ατζέντα.

Σημείωση #1 [για τους μη-προνομιούχους]

Η κρίση και η έλλειψη ρευστότητας της οικονομίας σε συνδυασμό με το περιοριστικό και κρατικίστικο πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας, αναδυκνείει έναν νέο ταξικό διαχωρισμό: Αυτοι που έχουν την δυνατότητα να μεταδώσουν τα προνόμια στα παιδιά τους (οι Προνομιούχοι) και αυτοί που πλέον δεν μπορούν (οι μή-Προνομιούχοι). Οι Προνομιούχοι, στο υπάρχον σύστημα, έχουν διασφαλισμενη την μεσο-μακροπρόθεσμη δυνατοτητα να διορίσουν τα παιδιά τους στο Δημόσιο ή στην ιδιωτική εταιρεία που μπορεί ακόμα να τρώει από το Κράτος. Οι μη-Προνομιούχοι, παρόλο που μπορεί οι ίδιοι να διορίστηκαν από τον πολιτευτή της περιοχής τους ή να απολαμβάνουν μία παχυλή σύνταξη από τα 50 τους, δεν είναι σίγουρο ότι στο μετά-κρίσης σύστημα μπορούν να εξασφαλίσουν κάτι ανάλογο για τους απογόνους τους.

Παρεπιμπτόντως στην φάση που είμαστε και με το βάθος της κρίσης, ακόμα και αυτοί που έχουν μία υγιή ιδιωτική επιχείρηση έχουν αρχίσει να αισθάνονται ότι ανήκουν στους μη-Προνομιούχους, καθώς η συνέχεια της επιχείρησης τους τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Είναι φανερό ότι η κρίση αποτελεί σημείο καμπής για τα μεγέθη των επιμέρους ομάδων και ότι πιθανόν να συγχωνεύει κατηγορίες ανθρώπων που παλαιότερα να ήταν απομακρυσμένες.

Θεωρώ ότι ο παράγοντας αυτός της “διαδοχης των προνομίων”, στο ελληνικό πολιτισμικό πλαίσιο, μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα συντονισμού των επιμέρους ατόμων για την ανατροπή του μεταπολιτευτικού συστήματος σε μία πιο δίκαιη κοινωνία. Είναι φανερό ότι συμφέρον αυτών που μετά την κρίση έγιναν πλειοψηφία, των μη Προνομιούχων, ειναι να συμφωνήσουν σε ένα σύστημα όπου τα αγαθά θα κατανέμονται στην κοινωνία όχι με το ισχύον οθωμανικό (μεταπολιτευτικό) σύστημα. Αντί δηλαδή η πρόσβαση στα αγαθά να εξαρτάται από την θέση που ένας κατέχει και να μεταβιβάζεται “κληρονομικώ δικαίω”, αντί οι συλλογικοι κανόνες πότε να ισχύουν και πότε να μην ισχύουν, ανάλογα με την πρόσβαη στον εκάτστοτε πασά, υπάρχει ευρύτερο συμφέρον να ισχύσει ένα σύστημα που θα σχετίζει την απολαβή με τον κόπο που κάποιος καταβάλλει και θα επιβάλλει καθολική δικαιοσύνη.

Το όραμα το οποίο θα συνενώσει τα πλήθη των μη-Προνομιούχων, είναι μεν μία μεγάλη συζήτηση, αλλά σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα είναι ότι, η μεταπολιτευτική μορφή οργάνωσης της κονωνίας και της οικονομίας έχει φτάσει στα όρια της. Οι λίγοι Προνομιούχοι μπορεί ακόμα να νέμονται σχεδόν αποκλειστικά την χαμηλή παραγωγή του μεταπολιτευτικού μοντέλου που ακόμα κυριρχεί, αλλά οι μη-Προνομιούχοι, είναι πλέον πλειοψηφία και έχουν κάθε συμφερον να το αλλάξουν. Σκοπός είναι να υπάρξει ένας συντονισμός και μία συμφωνία για το τί θα είναι το καινούργιο. Αυτό φυσικά δεν γίνεται “πίνοντας μπύρες και παρακολουθώντας τσάμπιονς λιγκ στον καναπέ του σαλονιού”. Κρατήστε αυτό το τελευταίο.

Σημείωση #2 [για τον ελβετό μπαμπά]

Έρχεται ένα καινούργιο -υποτίθεται- νομοσχέδιο από την παράταξη του -υποτίθεται- “Πρώτη φορά Αριστερά”. Σε αυτό το νομοσχέδιο δίνεται -ξανά- η δυνατότητα στους φοιτητές να γίνουν “αιώνιοι”. Γιατί λέει δεν επιβαρύνουν τα ιδρύματα. Πράγματι, δεν τα επιβαρύνουν. Δεν κάθονται πάνω στην ταράτσα του κάθε ιδρύματος χιλιάδες αιώνιοι και από το βάρος τους να πέσει το ταβάνι και να μας πλακώσει. Αυτό είναι αλήθεια. Αδιαμφισβήτητα ! Είναι ομως γεγονός ότι όταν δίνεις την δυνατότητα σε κάποιον να αναβάλλει επ’ αόριστον μία απόφαση (π.χ. να ασχοληθεί με τις σπουδές του), επιβαρύνεις ουσιαστικά τον ίδιο και την οικογενειά του, γιατί του περνάς το λάθος μήνυμα ότι δεν υπάρχει η ανάγκη του κόπου στην εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτά δεν ισχύούν φυσικά για τούς ελβετούς-μπαμπάδες, που είναι άλλη μια φορά οι ευνοημένοι σε αυτό τον τόπο. Υπάρχει σίγουρα μία μερίδα φοιτητών (πόσοι ; δεν μετράω, δεν μετράω … είμαι “αριστερά”, γεννήθηκα για τον παράδεισο) που θα πρέπει να δουλέψουν παράλληλα με τις σπουδές τους και εύλογα δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον εκπαιδευτικό φόρτο. Ταυτόχρονα από το 1982, ο νόμος δίνει την δυνατότητα ανέγερσης εστιών και χορήγησης άτοκων δανείων σε αυτούς τους φοιτητές. Φυσικά οι νόμοι εμειναν στα χαρτιά. Αν η -υποτίθεται- “πρώτη φορά Αριστερά” θέλει να έχει ένα άλλοθι, ας φροντίσει άμεσα να ενεργοποιήσει τις δύο αυτές διατάξεις και να δώσει την δυνατότητα στους φοιτητές να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Επειδή όμως την κόβω ότι είναι της “περιπατητικής σχολής”, πολύ κουβέντα -λίγες πράξεις, μάλλον αυτά είναι ψιλά γράμματα. Δυστυχώς για την -υποτίθεται- “πρώτη φορά αριστερά”, δεν έχει πολύ χρόνο, γιατί το παιχίδι έχει ξεκινήσει, οι παίκτες της βρίσκονται στο γήπεδο και παίζουν μπάλα … συγγνώμη, διαβάζουν ακόμα το εγχειρίδιο χρήσης του γηπέδου και οι αντίπαλοι έχουν ήδη βάλει τρία γκόλ. Η κερκίδα έχει αρχίσει να μουρμουρίζει ….

Σημείωση #3 [για τα παιδιά των γονιών]

Η γενιά των γονιών και των παππούδων σας διαχειρίστηκε ανεύθυνα και σε όλα τα επίδεδα τις τύχες της χώρας. Τόσο ανεύθυνα που δέσμευσε πόρους από το δικό σας μέλλον για να εξασφαλίσει την ασύνετη άνοδο του δικού τους βιοτικού επιπέδου. Δεν μιλάω μόνο για τα χρέη και τα δάνεια που κληροδότησε. Αυτά είναι ήσσονος σημασίας. Άλλα είναι τα εγκλήματα. Η κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος, του δικαστικού συστήματος, του πολιτικού συστήματος, του συστήματος υγείας, το κράτος που θέλει γκρέμισμα και ξανα-χτίσιμο, η διαχείριση του χώρου (π.χ. οι πόλεις-εκτρώματα που ζούμε). Αυτά είναι πραγματικά εγκλήματα γιατί υπονομεύουν ριζικά την δυνατότητα να ξανακάνουμε την κατάσταση βιώσιμη.

Αυτή η γενιά πρεπει πραγματικά να φύγει κλωτσηδόν από το προσκήνιο.

Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται από την μία μέρα στην άλλη και κυρίως δεν γίνεται χωρίς προϋποθεσεις.

Προϋπόθεση α: Ενεργή συμμετοχή στα κοινά. Δεν γίνεται να αποφασίζουν οι άλλοι για εμάς. Δεν γίνεται επίσης στις αποφάσεις μας στα κοινά να είμαστε κλακαδόροι και πρόβατα.

Προϋπόθεση β: Κριτική σκέψη. Να ασκηθούμε στο να περνάμε από το βάσανο της κριτικής ακόμα και αυτά που θεωρούμε ακλόνιστα. Να έχουμε επίσης το θάρρος να αναγνωρίζουμε ότι μία αντίθετη άποψη μπορεί να περιέχει ψήγματα αλήθειας και την εντιμότητα να τα ενσωματώσουμε στην δική μας άποψη.

Προϋπόθεση γ: Συνεργασία και συντονισμός. Ένας ίσον κανένας. Το σύνολο περισσότερο είναι από το άθροισμα των μερών του. Είναι κάτι που η προηγούμενη γενιά, ούτε το κατείχε, ούτε το μετέδωσε. Ήθελαν όλοι να είναι παικταράδες αδαφορώντας για την ομάδα. Κακό του κεφαλιού τους γιατί η ιστορία θα τους εκδικηθεί ! Αν η τωρινή γενιά βρεί τον τρόπο της συνεργασίας και του συντονισμού, οι προηγούμενη ούτε θα καταλάβει τί την βρήκε. Αυτό προϋποθέτει φυσικά την άσκηση στην αρετή του διαλέγεσθαι. Πρϋποθέτει να μπορούν πέντε και εκατό-πέντε άνθρωποι να μπορούν να κάνουν πολιτισμένο διάλογο. Το αντίθετο από μία τυπική γενική συνέλευση φοιτητών. Δύσκολα πράγματα, αλλά όχι ανέφικτα.

Προϋπόθεση δ: Καινοτομία. Η γενιά αυτή θα πρέπει να βρεί τον δικό της δρόμο του να κάνει και να φτιάχνει. Θα πρέπει να αγαπήσει τον πειραματισμό, την ανακάλυψη και την δημιουργία, πράγματα που το σχολείο και το πανεπιστήμιο -αυτό που έφτιαξε η προηγούμενη γενιά- απλά σκοτώνουν.

Written by kremmydasd

Μαΐου 23, 2015 at 7:35 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πανεπιστήμιο

Με αφορμή τους “αιώνιους” φοιτητές: Το Πανεπιστήμιο ως ένας αδιάφορος γονιός

leave a comment »


Υπάρχει ένας τύπος γονέα, που αδιαφορώντας για τα παιδιά του, δεν βάζει όρια και περιορισμούς, παρά μόνο τα αφήνει να  διάγουν έναν βίο ανέμελο, απροβλημάτιστο και με απόλυτο γνώμονα  την πλήρη και οποτεδήποτε ικανοποίηση των απαιτήσεων τους. Ορμώμενος πιθανόν από μία υποτιθέμενη καλοσύνη, κάνει μεγάλο κακό στα παιδιά του καθώς οι συνέπειες της αγωγής αυτής είναι ολέθριες:  η αντιμετώπιση της πραγματικότητας απαιτεί  προσωπικό κόπο και αγώνα και συνάμα όρια και περιορισμούς στην κοινωνική συμβίωση. Τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον όπου δεν χρειάστηκε να κοπιάσουν για τίποτα, αδυνατούν να σταθούν στα πόδια τους και να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της ζωής.

Στο παρακάτω σύντομο κείμενο θα προσπαθήσω να υποστηρίξω το ότι η ύπαρξη του φαινομένου των “αιώνιων” φοιτητών δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία ένδειξη ότι το Πανεπιστήμιο φέρεται στους φοιτητές του με τρόπο που ομοιάζει σε πάρα πολλά με την στάση του παραπάνω τύπου γονέα.

Αρχικά, ας αναρωτηθούμε: Είναι οι υποχρεώσεις που έχει ένας φοιτητής στο ελληνικό πανεπιστήμιο αντίστοιχες αυτών που θα έχει όταν αποφοιτήσει και θα πρέπει να βγάζει τα «προς το ζήν» μόνος του ; Για παράδειγμα όταν θα έρθει η ώρα να πληρώσει τους λογαριασμούς του, θα μπορεί να πεί «άστο, θα πληρώσω σε 3 χρόνια» κατ’ αντιστοιχία του «άστο, θα δώσω το τάδε μάθημα στο τέλος» ;  Όταν θα έχει καθημερινές υποχρεώσεις σε πελάτες του, θα μπορεί να πεί «ωραία μέρα σήμερα, θα πάω τελικά για καφέ στο θησείο αντί για το ραντεβού», έτσι όπως έχει συνηθίσει να κάνει  με τα περισσότερα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο ; Όταν θα πρέπει να κάνει μία απαιτητική προσφορά θα μπορεί να πει «θα διαβάσω τα SOS θέματα, 2-3 ώρες πρίν την κατάθεση της προσφοράς» ; Προσεγγίζει τελικά η πίεση που ασκείται στον φοιτητή, έστω ως έναν βαθμό, την πίεση που θα αντιμετωπίσει αφού αποφοιτήσει ;  Τώρα πια που η διέξοδος «πάρε παιδί μου ένα πτυχίο να διοριστείς στο Δημόσιο να πιάσεις μία καρέκλα να κοιτάς το ταβάνι για την υπόλοιπη ζωή σου» έκλεισε η απάντηση είναι: Κατηγορηματικά όχι !

Σε αυτό το σημείο, μπορεί κάποιος εύλογα να υποστηρίξει ότι το Πανεπιστήμιο δεν θα πρέπει να αναπαράγει το κοινωνικό στάτους και να χορεύει στους ρυθμούς της αγοράς, η οποία απαιτεί αναλώσιμους εργαζόμενους – ρομπότ. Συμφωνώ και για αυτό ο συλλογισμός μου αναφέρεται στο κατά πόσο υπάρχουν κάποια ελάχιστα και εύλογα όρια στις φοιτητικές υποχρεώσεις, τέτοια που να συμβαδίζουν με την απλή πραγματικότητα της ζωής: “Χωρίς προσπάθεια, δεν υπάρχει αποτέλεσμα”. Ας αναλογιστούμε για παράδειγμα, το αν ποτέ οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή σεβαστού βάθους, αν οποιαδήποτε κοινωνική επανάσταση ξεκίνησε και προχώρησε ποτέ από καφετερόβιους, τεμπελαχανάδες και βαριεστημένους ανθρώπους. Νομίζω πως όχι. Η εκπαίδευση της νέας γενιάς στην ενάρετη αλυσίδα “προσπαθώ, επιμένω, αγωνίζομαι, τα καταφέρνω” είναι περισσότερο χρήσιμη στις δυνάμεις που θέλουν να φέρουν την αλλαγή στην κοινωνία και μάλλον ανεπιθύμητη στις δυνάμεις που θέλουν να διατηρήσουν την επιβολή τους στους πολλούς. Αυτοί που, τουλάχιστον ονομαστικά, αγωνίζονται για κοινωνικές αλλαγές δείχνουν να μην το έχουν συνειδητοποιήσει.

Προχωρώντας ειδικότερα στο θέμα των “αιώνιων” φοιτητών, ας διερευνήσουμε λίγο την έννοια. Ένας φοιτητής ο οποίος μετά από κάποιο χρονικό διάστημα  δεν έχει ολοκληρώσει με επιτυχία την εξέταση σε όλα τα μαθήματα, θεωρείται “αιώνιος”. Η πλειοψηφία των φοιτητών αυτών χρωστάει σημαντικό αριθμό μαθημάτων. Στην πράξη αυτό που συμβαίνει είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των φοιτητών έχει αρχίσει από τα πρώτα έτη των σπουδών τους να συσσωρεύει χρωστούμενα μαθήματα και αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία που καταλήγει κάποιος φοιτητής να μην ολοκληρώνει στο δεδομένο χρονικό διάστημα τις σπουδές του. Για να γίνω ακόμα πιο ξεκάθαρος, επαναλαμβάνω: Τα δεδομένα δείχνουν ότι η πλειοψηφία των φοιτητών που καταλήγουν “αιώνιοι”, συσσωρεύει μαθήματα από πολύ νωρίς. Και γιατί γίνεται αυτό ; Γιατί οι φοιτητές δεν έχουν καμία υποχρέωση σε σχέση με τα πόσα μαθήματα πρέπει να περνάνε κάθε έτος. Δεν υπάρχει κανέναν καμπανάκι που να τους προειδοποιεί.

Αν λοιπόν πιάσουμε το πρόβλημα από την αρχή του, από τα πρώτα έτη, από την αιτία του, θα γίνει φανερό ότι το Πανεπιστήμιο αντιμετωπίζει με αδιαφορία το πρόβλημα. Η λύση είναι προφανής αλλά κανείς δεν έχει το ενδιαφέρον να αγωνιστεί για αυτήν. Ποια είναι η λύση ; Το σύστημα σπουδών να γίνει τέτοιο που οι φοιτητές που δεν έχουν περασμένο στο τέλος κάθε έτους ένα συγκεκριμένο ποσοστό μαθημάτων (πχ το 70%) από το σύνολο των υποχρεώσεων τους, να διαγράφονται. Γιατί αυτό είναι λύση ; Γιατί οι φοιτητές λαμβάνουν το μήνυμα ότι μόνο η διαρκής ενασχόληση με τις σπουδές τους, τους προφυλάσσει από το να μην καταλήξουν “αιώνιοι”.

Θα είναι άδικο για αυτούς που δεν θα τα καταφέρουν και θα διαγραφούν μέσα σε κάποιο έτος ;

  • Για αυτούς που έτσι και αλλιώς δεν ενδιαφέρονται για τις συγκεκριμένες σπουδές είναι μάλλον προς όφελος τους, καθώς απαλλάσσει αυτούς και τις οικογένειες τους από μία “λιμνάζουσα” κατάσταση: Να κάνεις και να μην κάνεις κάτι. Τελικά τους ωθεί μία ώρα αρχύτερα να αναζητήσουν τα ταλέντα και τις επιθυμίες τους. Αντί να περιμένουν 6 και 7 χρόνια να συνειδητοποιήσουν το πόσο αδιάφορους τους αφήνει το συγκεκριμένο πτυχίο, αυτό θα γίνει από το πρώτο ή το δεύτερο έτος.
  • Για αυτούς που δεν έχουν τα γνωστικά εφόδια να ανταπεξέλθουν στις σπουδές τους, είναι συμφερότερο για αυτούς να παλέψουν χρονιά με την χρονιά, με εστιασμένη βοήθεια πιθανότατα του πανεπιστημίου, παρά λόγω των ελλείψεων τους να αφήνουν τα μαθήματα και να αντιμετωπίζουν μετά από 3 και 4 χρόνια ένα βουνό δυσκολιών.
  • Για αυτούς που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν ένα πιο εντατικό σε σχέση με το τρέχον σύστημα λόγω οικονομικών ή άλλων δυσκολιών (π.χ. λόγοι βιοπορισμού, αιφνίδια περιστατικά κλπ), η δυνατότητα μερικής παρακολούθησης των μαθημάτων, διακοπής σπουδών για κάποια χρόνια είναι λύσεις που προσφέρονται ήδη νομοθετικά,  αλλά κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί να εφαρμοσθούν. Τι ίδιο ισχύει και για την δυνατότητα άτοκων δανείων που νομοθετικά προσφέρονται ήδη από το 1982. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν κινήσεις που να μειώνουν το πραγματικό κόστος σπουδών, όπως δημιουργία εστιών, σίτιση, δυνατότητα μερικής απασχόλησης σε ενδο-πανεπιστημιακές εργασίες, υποτροφίες κλπ.

Επιπλέον η προτεινόμενη λύση θα σημάνει ακόμα αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε δύο επίπεδα: Αφενός η υιοθέτηση ενός αυστηρότερου πλαισίου φοιτητικών υποχρεώσεων θα σημάνει αργά ή γρήγορα και αυστηρότερες απαιτήσεις των φοιτητών έναντι των διδασκόντων. Η ανεπάρκεια ενός διδάσκοντα δεν θα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία και αποχή από το μάθημα. Από την στιγμή που αν δεν περαστεί το μάθημα έχει κυρώσεις για τους φοιτητές, οι φοιτητές θα απαιτούν ένα μίνιμουμ επιδόσεων από τον διδάσκοντα και αυτός είτε θα πρέπει να προσαρμοσθεί είτε θα αντιμετωπίζει την αγανάκτηση τους. Θα υπάρξει μία σταδιακή αυτορύθμιση πρός τα πάνω στην ποιότητα διδασκαλίας. Αφετέρου θα αντιμετωπιστεί το φαινόμενο η εκπαιδευτική διαδικασία να αρχίζει και να τελειώνει στις εξετάσεις. Προφανώς με το σύστημα αυτό, οι εξετάσεις αποκτούν μεγαλύτερη κρισιμότητα με τρόπο ωστόσο που να λειτουργεί σαν μοχλός πίεσης για την συμμετοχή στην καθαυτό διαδικασία εκπαίδευσης. Στο τρέχον σύστημα, η δυνατότητα να δώσεις απεριόριστες φορές, απεριόριστα μαθήματα συνέτεινε στο φαινόμενο να αντιμετωπίζεται ένα μάθημα σαν ένα παιχνίδι τύχης: Διαβάζεις 2-3 ώρες πριν τις εξετάσεις -κυρίως παλιά θέματα- κι ότι κάτσει.

Το τρέχον σύστημα σπουδών, στο οποίο οι φοιτητές δεν έχουν καμία πρακτικά υποχρέωση σε σχέση με τις σπουδές τους είναι κατά την γνώμη μου η επιτομή της αδιαφορίας που επιδεικνύει το Πανεπιστήμιο ως συλλογικός θεσμός απέναντι στους φοιτητές του. Οι στρεβλώσεις του είναι τόσο προφανείς που μόνο ως αδιαφορία μπορεί να χαρακτηρισθεί η έλλειψη αντίδρασης.

Η διαγραφή των αιώνιων φοιτητών μετά από κάποια έτη σπουδών ας είναι μία αρχή για την μετάβαση σε ένα ορθολογικό σύστημα σπουδών που θα έχει ως βάση έναν μίνιμουμ ετήσιων υποχρεώσεων των φοιτητών.

Written by kremmydasd

Αύγουστος 20, 2014 at 3:55 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Πανεπιστήμιο

Μία «συναινετική» πρόταση για την συλλογή μετρήσεων στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΥ ΖΗΝ» στα σχολεία

leave a comment »


Πριν από μερικές μέρες κλήθηκα να αποφασίσω σε σχέση με την συμμετοχή του παιδιού μου στο παλίνδρομο τεστ αντοχής, στα πλαίσια του προγράμματος «ΕΥ ΖΗΝ». Έτσι διάβασα για το πρόγραμμα, τόσο από την σχετική ιστοσελίδα (http://eyzin.minedu.gov.gr/) όσο και από τις ανακοινώσεις των διαφόρων ΕΛΜΕ που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο.

Έτσι έχω σχηματίσει την άποψη ότι για την συλλογή των δεδομένων στα πλαίσια του προγράμματος ισχύουν ταυτόχρονα τα εξής:

A)Στις σύγχρονες πολιτισμένες κοινωνίες, η καταγραφή και η τήρηση επιστημονικών δεδομένων αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο πάνω στο οποίο βασίζεται ο σχεδιασμός πολιτικών που βελτιώνουν το γενικό επίπεδο ευημερίας της κοινωνίας. Η κεντρική ιδέα του προγράμματος είναι πολύ χρήσιμη, για τους γονείς, για την σχολική μονάδα, για τα ανώτερα επίπεδα διακυβέρνησης (π.χ. Δήμος, Υπουργείο) και για την επιστημονική κοινότητα.

B) Οι επιφυλάξεις που εκφράζονται για το πού μπορεί να καταλήξουν τα δεδομένα είναι βάσιμες, καθώς -ας είμαστε ειλικρινείς- δεν υπάρχει η απαιτούμενη διαφάνεια στην λειτουργία της διοίκησης ώστε να διασφαλιστεί ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα πλαίσια που οριοθετεί ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων, θα αποκαλυφθεί και θα τιμωρηθεί. Άλλωστε -δικαίως- εκλείπει η πίστη ότι η κεντρική πολιτική εξουσία λειτουργεί εις όφελος των πολιτών και του κοινού καλού και όχι υπέρ μικρών η μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων.

Η τελική στάση ενός γονέα απέναντι στο πρόγραμμα εξαρτάται από ποιό από τα παραπάνω σημεία θα προτάξει.

Έχω να κάνω μία απλή και σύντομη πρόταση, η οποία θεωρώ ότι άρει ως ένα σημείο τις επιφυλάξεις που περικλείονται στο σημείο (Β) ενώ διατηρεί τα οφέλη του (Α):

Εάν ο διευθυντής του σχολείου δεν εισάγει στο σύστημα τον αριθμό μητρώου του μαθητή που έχει δοθεί από το ΥΠΑΙΘΠΑ αλλά έναν αριθμό μητρώου που θα τηρείται ενδοσχολικά για τους σκοπούς του προγράμματος, είναι αδύνατο για την κεντρική διοίκηση να αντιστοιχήσει τα δεδομένα σε κάποιο φυσικό πρόσωπο και έτσι εξαφανίζονται οι αρνητικές συνέπειες του σημείου (Β). Από την άλλη τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα σε επίπεδο σχολική μονάδας και πάνω δεν αλλοιώνονται άρα δεν καταργούνται οι θετικές επιπτώσεις του σημείου (Α).

Δυστυχώς, ακόμα κι αν η κεντρική διοίκηση αποφασίσει ότι μία τέτοια λύση είναι προς το συμφέρον της εφαρμογής του προγράμματος, οι ρυθμοί ανταπόκρισης και προσαρμογής της είναι απελπιστικά αργοί και έτσι μέχρι αυτή να μπορέσει να πάρει μία σχετική απόφαση και να την εφαρμόσει θα έχει περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Προτείνω λοιπόν στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των εκπαιδευτικών -ξεπερνώντας τον στείρο αρνητισμό που σε αρκετές περιπτώσεις τις διακρίνει- σε συνεργασία με τους συλλόγους γονέων, να πιέσουν τους διευθυντές των σχολείων να μην εισάγουν τον αριθμό μητρώου του ΥΠΑΙΘΠΑ στην σχετική εφαρμογή αλλά να πρωτοστατήσουν ώστε ο αριθμός μητρώου της εφαρμογής να αποτελεί ενδοσχολικό δεδομένο.

Δημήτρης Κρεμμύδας

Written by kremmydasd

Φεβρουαρίου 27, 2014 at 2:12 μμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα, Παιδιά