Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Archive for the ‘Βιβλία’ Category

Πρόλογος του Χ. Τσούκα, στο βιβλίο του π. Βασιλείου Θερμού, «Έθνος – σκαντζόχοιρος!»

leave a comment »


Κατεβάστε τον πρόλογο του βιβλίου

Απο το βιβλίο του του π. Βασιλείου Θερμού, «Έθνος – σκαντζόχοιρος! Μία προσωπική μαρτυρία και κάποιοι στοχασμοί για την αναξιοκρατία των νεοελληνικών πανεπιστημίων»

Σταχυολογώ κάποια αποσπάσματα απο τον Πρόλογο του Χ. Τσούκα:

«
Αυτό ακριβώς είναι ο πυρήνας του προβλήματος: το ακαδημαϊκό (όπως και κάθε επαγγελματικό) ήθος δεν είναι μόνο θέμα τήρησης τυπικών κανόνων και νόμων αλλά, πρωτίστως, θέμα δεοντολογίας και συλλογικής νοο-τροπίας: τί θεωρούμε ως κοινότητα ότι είναι επιτρεπτό και τι όχι. Ότι και να θεσπίσει ο νομοθέτης, αν το πνεύμα της ακαδημαϊκής δεοντολογίας απουσιάζει, αν η νοο-τροπία μας είναι αυτοεξυπηρετική, οι ατομικές αποφάσεις θα είναι πάντοτε επιρρεπείς στην ιδιοτέλεια – στην εξυπηρέτηση του ίδιου συμφέροντος.
«

»
Ο σεβασμός της ακαδημαϊκής δεοντολογίας δεν είναι τόσο ατομικό όσο συλλογικό επίτευγμα. Το ακαδημαϊκό ήθος δεν είναι έμφυτο. Προκύπτει απο ένα modus operandi που μαθαίνεις στην πράξη, μετέχοντας σε μια ζωντανή ακαδημαϊκή κοινότητα. Όταν γίνεσαι μέλος μιας ακαδημαϊκής κοινότητας μαθαίνεις τις βασικές έννοιες που τη συγκροτούν, μαθαίνεις να διακρίνεις , να αξιολογείς, μυείσαι στα «κριτήρια αριστείας» που τη διαπερνούν.
»

»
Η κεντρική έννοια που διατρέχει το βιβλίο είναι αυτή της «θεσμικής συνείδησης», την οποία χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να ερμηνεύσει την ιδιοτέλεια, ακόμα και χυδαιότητα, της οποίας υπήρξε μάρτυρας. Η θεσμική συνείδηση συνίσταται στην αντίληψη που έχει εμπεδωθεί σε διοικούντες και διοικούμενους, σύμφωνα με την οποία αφενός μεν το άτομο εκδέχεται τον εαυτό του ως μέρος ενός θεσμού, στον οποίο υπάγει τη συμπεριφορά του, αφετέρου δε κύριο μέλημα του είναι να ενεργεί μέσα στα όρια που ορίζει ο θεσμικός ρόλος του. Η θεσμική συνείδηση θέτει όρια στην εγωκεντρικότητα, προσανατολίζει την ατομική δράση προς όφελος του συλλογικού καλού που υπηρετεί ο θεσμός, και θεσμίζει δεσμευτικούς κανόνες συμπεριφοράς στο κοινωνικό παιχνίδι. Στην ανεπτυγμένη της μορφή, η θεσμική συνείδηση παρεμβάλλεται μεταξύ των εγωκεντρικών επιθυμιών του ατόμου και του έργου που το άτομο καλείται να επιτελέσει. Το άτομο, όσο μπορεί, παίρνει απόσταση από το εγώ του, υιοθετώντας μια εξωτερική οπτική γωνία, η οποία του παρέχεται από τη θεσμική συνείδηση.
«

Advertisements

Written by kremmydasd

Δεκέμβριος 8, 2011 at 12:26 μμ

Αναρτήθηκε στις Βιβλία, Επικαιρότητα

Με αφορμή το «Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η Εμπειρία της Κατοχής» (Mark Mazower)

leave a comment »


Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Mazower «Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η Εμπειρία της Κατοχής».

Το βιβλίο αυτό περιγράφει τα γεγονότα που συνέβησαν στον ελλαδικό χώρο απο την εισβολή των Ναζί το 1941 εώς και την αποχώρηση τους το 1944. Τον λιμό του πρώτου χειμώνα, την έναρξη της αντίστασης στα βουνά και τις πόλεις, τις αντίποινες των γερμανών των τελευταίων 2 χρόνων, την πολιτική και κοινωνική ανατομία του αντάρτικου και τις ενδο-ελληνικές διενέξεις, την δράση των ταγμάτων ασφαλείας κλπ. Προσπαθεί να εμβαθύνει και να αναλύσει τις οπτικές γωνίες τόσο απο την πλευρά των Ελλήνων όσω και των Γερμανών.

Λόγω ηλικίας δεν έχω καμία εμπειρία της περιόδου εκείνης. Ούτε καν απο τους γονείς μου. Ωστόσο το βιβλίο με συγκλόνισε και θεωρώ την ανάγνωση του απο κάθε Έλληνα σαν ένα βήμα προς την εθνική και κοινωνική αυτογνωσία. Τις σκέψεις που μου γεννήθηκαν τις μοιράζομαι παρακάτω:

Η φρίκη του πολέμου επισκιάζει κάθε άλλη παράμετρο των γεγονότων

Η ισοπέδωσητης αξίας της ανθρώπινης ζωής που αναδίδεται απο αυτή την ιστορική περίοδο είναι συγκλονιστική.

Ο γερμανικός στρατός είχε εκδόσει επίσημες «ταρίφες» σε ανθρώπινες ζωές σαν αντίποινα σε ενέργειες εναντίον του (π.χ. 10 Έλληνες για κάθε Γερμανό στρατιώτη). Το γερμανικό δόγμα του «Καλύτερα ένας παραπάνω αθώος νεκρός παρά ένας λιγότερος ένοχος». Οι αδύναμοι του πολέμου μπορούσαν ανα πάσα στιγμή να χάσουν τα υπάρχοντα τους, τις ζωές τους, τα παιδιά τους τόσο απο τους αντιπάλους (γερμανούς) όσο και απο τους συμμάχους (έλληνες -ληστές, αντάρτες, ταγματασφαλίτες). Όπως γράφεται μέσα στο βιβλίο: «Η ανθρώπινη ζωή φαίνεται να είχε μικρότερη αξία και απο μία οκά καλαμπόκι».

Μπροστά σε αυτή την φρίκη του θανάτου, η εστίαση σε οποιαδήποτε άλλη διάσταση των γεγονότων μου φαίνεται ανάξια λόγου. «Λαοκρατία», «Κομμουνισμός», «αντι-Κομμουνισμός», «Αντίσταση», «Δεξιά», «Αριστερά», «Φιλο-βασιλικοί», «Βενιζελικοί». Η τροπή που είχε πάρει η κοινωνία ήταν στραβή … Τόσο στραβή που τα παραπάνω ήταν ανούσιες λεπτομέρειες.

Αν κάτι θα πρέπει να διδαχθούμε για το μέλλον είναι πως ΑΠΟΛΥΤΟ κριτήριο για οτιδήποτε θα πρέπει να γίνει ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ !  Κι αυτός ο δρόμος του σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή ξεκινάει και καταλήγει στην άρνηση της βίας ως τρόπου επίλυσης των διαφόρων μας. Η βία γεννάει βία και το αίμα φέρνει κι άλλο αίμα !

Προφανώς και το όλο θέμα είναι απέραντα πιο πολύπλοκο απο ότι  το παρουσιάζω … Πώς αντιδράς στην προϋπάρχουσα βία ; Πώς ανάγεται το κριτήριο του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής σε συλλογικό επίπεδο ;  Τί κάνεις με αυτούς που δεν σέβονται την ανθρώπινη ζώη. Πιθανόν ένα πιο χαλαρωμένο κριτήριο θα ήταν οι ενέργειες και οι αποφάσεις να ΑΠΟΣΒΕΝΟΥΝ την βία και όχι να την κλιμακώνουν. Αλλά η συζήτηση σε αυτό το θέμα είναι μεγάλη.

Πάντως σε  ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίπεδο , απο εδώ και πέρα ένα ΦΙΛΤΡΟ το οποίο θα πρέπει κάθε κίνημα, ιδέα, ιδεολογία, άνθρωπος θα είναι η σχέση του με την βία.

Μπορεί ο γερμανικός λαός να έχει απεκδυθεί την θεωρία περι «αρείας φυλής»  ;

Ομολογώ πως μετά την ανάγνωση του βιβλίου, την πρώτη φορά που συνάντησα  γερμανούς τουρίστες, ένοιωσα πολύ άβολα. Άκουγα τις ομιλίες τους και σκεφτόμουν με λεπτομέρειες: Δίστομο, Καλάβρυτα, Κομμένο, Χαιδάρι …

Η άποψη του συγγραφέα για την απάνθρωπη στάση των γερμανών στρατιωτών είναι πως στην πλειοψηφία τους είχαν ενστερνιστεί την ιδεολογία περί αρείας φυλής, σε τέτοιο βαθμο ώστε να μην έχουν ηθικούς φραγμούς στην δολοφονία  αθώων. Οι περιγραφές που δίνουν οι γερμανοί στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην σφαγή του Κομμένου είναι ανατριχιαστικές. Homo homini lupus. Υπάνθρωποι !

Και το ερώτημα είναι πολύ φυσιολογικό. Όλοι αυτοί όταν επιστρέψαν στην πατρίδα τους τί πιθανότητες υπάρχουν να αλλάξανε ;  Κατ’ εμέ, μηδενικές. Τί αξίες μετέδωσαν στους απογόνους τους ;

Μία λογική εξήγηση που δίνω είναι ότι οι γερμανοί, ως απόλυτα πειθαρχημένα όντα στις προσταγές της κεντρικής διοίκησης (σε αντίθεση με τους έλληνες) , «υπάκουσαν» για μία ακόμη φορά στις προσταγές της ηγεσίας τους και εγκατέλειψαν (επιφανειακά 😉 τις θεωρίες των Ναζί. Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο ακούγεται ;

Μετά απο μία σύντομη παραμονή μου στην Γερμανία, έχω να παρατηρήσω πως οι στρατοκρατικές δομές ενυπάρχουν στην κοινωνία τους (πειθαρχία, αλληλεγγύη κοινωνική -όχι προσωπική, διάκριση ρόλων) και πως ακόμα είναι μία (βαθιά 😉 εθνικιστική κοινωνία (ψύχωση με την γλώσσα τους). Αντίθετα η σε ορισμένα άλλα θέματα μου έδωσαν την εικόνα μίας φιλελεύθερης και προοδευτικής κοινωνίας, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απο την δική μας.

Προφανώς για το θεμελιώδες ερώτημα «πόσο έχει αλλάξει η γερμανική κοινωνία απο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» θα έχουν γραφτεί πολλά.

Written by kremmydasd

Ιουλίου 18, 2011 at 2:07 πμ

Αναρτήθηκε στις Βιβλία