Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Σύμφωνο συμβίωσης: Η καμπάνα χτυπάει για την εκκλησία

leave a comment »


Η εκκλησία, ως κοινωνικός θεσμός, είναι κυρίαρχο στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας εδώ και πολλούς αιώνες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1923, το κριτήριο ανταλλαγής των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος – Τουρκίας ήταν το θρήσκευμα και όχι η γλώσσα.

Η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης από την ελληνική βουλή, χωρίς ουσιαστικά αντιδράσεις, παρόλη την αντίθεση της επίσημης ελλαδική εκκλησίας, αποτελεί κατα την γνώμη μου καμπανάκι για αυτό που μέχρι τώρα εθεωρούντο δεδομένο: Την επιρροή της στην ελλαδική κοινωνία.

Η επιρροή της εκκλησίας δεν ήταν πλασματική. Σχηματίστηκε λόγω αντικειμενικών συνθηκών και είχε βάθος. Π.χ. τα χρονικά ορόσημα ενός κατεξοχήν αγροτικού λαού (π.χ. σπορά, τρύγος και θερισμός) ήταν ταυτόσημα με θρηκευτικές εορτές,  η εκκλησία στους προεπαναστατικούς χρόνους ήταν φορέας διαφύλαξης και διάδοσης των γραμμάτων και αναλαμβάνει επίσημα και ανεπίσημα να εκπροσωπεί το ελληνικό «γένος».

Είναι ολοφάνερο ότι πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει άρδην για τις σχέσεις ελλαδικής εκκλησίας και ελληνικής κοινωνίας.

Δεν πιστεύω ότι η αλλαγή έχει ρίζες στους μετασχηματισμούς της κοινωνίας. Αυτή ήταν και παραμένει σχετικά συντηρητική. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι η ελλαδική εκκλησία βρίσκεται σε χρονίζουσα παρακμή, και αυτό πλέον δεν κρύβεται εύκολα.

Οι εικόνες των μητροπολιτών που βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, κουνώντας το χέρι λές και αποκάτω έχουν τίποτα φοβισμένα μαθητούδια, ξεστομίζοντας ένα σωρό βλακείες και αερολογίες, είναι σημείο της παρακμής. Οι ναοί που πλέον έχουν καταντήσει εμπορικό κατάστημα της οικείας μητρόπολης είναι και αυτά σημεία της παρακμής. Οι λόγοι της επίσημης εκκλησίας που γράφονται σε άπταιστη καθαρεύουσα, τα άμφια τωνμητροπολιτών με τους αμούστακους αρχιμανδρίτες – παρατρεχάμενους, είναι και αυτά σημεία παρακμής.

Κρίμα.

Η ελλαδική εκκλησία έχει πολλά -από την παράδοση και την ιστορία της- να δώσει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Την διάθεση για προσφορά, διακονία και θυσία, μία εξόχως κοινωνική στάση ζωής. Την πρόταση ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ότι τρώει και καταναλώνει -αντιθέτως η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων καθορίζει το ευ ζείν. Και άλλα πολλά, δυστυχώς καταχωνιασμένα και κλειδαμπαρωμένα σε κάποιο μπαούλο.

Αν ξυπνήσει έγκαιρα, έχει ελπίδες. Η ελληνική κοινωνία έχει ακόμα ανοικτά τα αυτιά να ακούσει. Το καταλαβαίνει κάποιος από το πώς διακινούνται οι λόγοι που προέρχονται από εκκλησιαστικό περιβάλλον και ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα.

 

[Ένα από αυτά τα οποία πρέπει να συνειδητοποιήσει η ελλαδική εκκλησία είναι πώς θα πρέπει να αφήσει το κράτος στην ησυχία του και τους ανθρώπους να επιλέγουν το δρόμο τους. Έτσι η εναντίωση στο σύμφωνο συμβίωσης δεν νομίζω ότι έπρεπε να υπάρχει. «Τα του καίσαρως τω καίσαρι» και «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν»]

Advertisements

Written by kremmydasd

Φεβρουαρίου 2, 2016 στις 12:39 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: