Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Μεταρρυθμιστικό μέτωπο: Ένας γίγαντας με πήλινα πόδια

with one comment


“Μεταρρύθμιση”: “Η μεταβολή του ρυθμού, του τρόπου λειτουργίας, οργάνωσης ή της μορφής μίας κατάστασης ή ενός συστήματος για την επίτευξη καλύτερου αποτελέσματος” [από το λεξικό Μπαμπινιώτη]

Προσπαθώντας να  οριοθετήσουμε το μεταρρυθμιστικό μέτωπο (ΜΜ) , στον σκληρό πυρήνα του μετώπου εντάσσονται οι συνεπείς οντότητες που υποστήριζαν εδώ και καιρό ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής διαβίωσης είχε χρεοκοπήσει. Αυτοί που πλέον επισημαίνουν ότι χρειάζονται ριζικές αλλαγές σε θεσμικό επίπεδο, από την αναθεώρηση του συντάγματος μέχρι την αναδιοργάνωση του κράτους. Θα εντάξω εδώ ένα ευρύ φάσμα προσώπων που πιθανόν να είναι αντίδικοι σε σχέση με το είδος των αλλαγών άλλα σαν βασικό χαρακτηριστικό τους είναι η υποστήριξη της αναγκαιότητας αλλαγών στις δομές του κράτους και της κοινωνίας.

Ωστόσο, η αναφορά στον σκληρό πυρήνα του ΜΜ δεν αρκεί για να αναδείξει τις προεκτάσεις της τρέχουσας κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας στην σχέση της με το ΜΜ. Η διχοτόμηση μνημόνιο – αντιμνημόνιο έχει υπερκεράσει οποιαδήποτε άλλη πολιτική ταξινόμηση και ο διαχωρισμός σε μεταρρυθμιστές και αντί-μεταρρυθμιστές έρχεται δεύτερος.

Έτσι ακόμα και μέσα στον αντί-μνημονιακό χώρο υπάρχουν φωνές που απαιτούν ριζικές αλλαγές, ωστόσο ζητήματα όπως η εθνική κυριαρχία και η κοινωνική αποσάθρωση τίθενται στο προσκήνιο, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις αιτίες και τις κακοδαιμονίες που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Θεωρώ όμως ότι ο αντί-μνημονιακός χώρος κυριαρχείται από αντί-μεταρρυθμιστικές φωνές.

Από την άλλη στο μνημονιακό χώρο, δημιουργήθηκε ένας περιφερειακός σχηματισμό «ψευδό-μεταρρυθμιστών». Είναι η πολιτική – οικονομική και μιντιακή εκείνη κάστα που αφού διαχειρίστηκε με τρόπο ανεύθυνο και ιδιοτελή τις υποθέσεις της ελληνικής κοινωνίας, τώρα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στην εξουσία. Το μνημόνιο είναι η σανίδα σωτηρίας και η μετάλλαξη σε όψιμους μεταρρυθμιστές απαραίτητο προσωπείο. Αυτή η κάστα προσεταιριζόμενη άτυπα το μνημονιακό κομμάτι του ΜΜ παίζει το χαρτί της επιβίωσης. Δυστυχώς αυτός ο προσεταιρισμός αποδεικνύεται ολέθριος για την προώθηση της οποιασδήποτε μεταρρυθμιστικής ατζέντας. Νεοεμφανιζόμενα άφθαρτα πρόσωπα ή μεταρρυθμιστικές κινήσεις να ταυτίζονται στο επικοινωνιακό επίπεδο με τον συρμό της μεταπολιτευτικής πολιτικής τάξης. Κινήσεις πολιτών με έντονα προοδευτικό χαρακτήρα (π.χ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ), σοβαροί διανοούμενοι (π.χ. Αλιβιζάτος, Τσούκας) ή συνεπείς πολιτικοί (π.χ. Α. Παπαδόπουλος) καταλήγουν στο ίδιο τσουβάλι με τους γνωστούς καρεκλοκένταυρους χαμαιλέοντες της μεταπολίτευσης (π.χ. ΔΗΜΑΡ), πρώην πολιτικάντηδες και όψιμους υπερασπιστές αποτελεσματικού κράτους (π.χ. Λοβέρδος) ή τους αρχιερείς της διαπλοκής (π.χ. Ψυχάρης).

Είναι φυσικό ότι η κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί πως οι μέχρι χθες ηγέτες της διαφθοράς και της διαπλοκής της παραδίδουν μαθήματα ηθικής καθαρότητας. Πως αυτοί που υλοποίησαν την άλωση του κράτους με υπεράριθμους και ράθυμους υπαλλήλους κουνάνε το δάκτυλο στους πρώην πελάτες τους. Είναι δύσπεπτο να βλέπεις αυτούς που έχουν ταυτιστεί με τα βοθρολύματα του μεταπολιτευτικού υπονόμου, να διατείνονται ότι θα καθαρίσουν την κόπρο του Αυγεία.

Η ταύτιση του παλιού πολιτικού κατεστημένου με το ΜΜ, μπορεί να προσφέρει βήμα προώθησης και υποστήριξης των ιδεών του, δυσανάλογα σε σχέση με το παρελθόν, είναι όμως πηγή παραγωγής αρνητικών συνειρμών στην κοινωνία. Μπορεί να δίνει μία αίσθηση επικοινωνιακής ανωτερότητας, νομίζω όμως πως ο τελευταίος λογαριασμός θα είναι ιδιαίτερα αρνητικός.

Πέραν αυτού, ακόμα και αν το μεταρρυθμιστικό μέτωπο μπορούσε να ξεκολλήσει από το υπόλοιπο μνημονιακό και κατ’ ουσία ψευδό-μεταρρυθμιστικό έρμα του πολιτικού – οικονομικού – μιντιακού μεταπολιτευτικού κατεστημένου, τα πράγματα θα εξακολουθούσαν να είναι δύσκολα. Παρόλη την επικοινωνιακή και φαινομενική ισχύ που του προσδίδει η μνημονιακή συμπαράταξη με το παραπάνω κατεστημένο, το ΜΜ είναι απλά ένας γίγαντας που στηρίζεται σε πήλινα και θρυμματισμένα πόδια.

Ο πρώτος παράγοντας αποδυνάμωσης όπως προανέφερα, είναι η «μνημονιακή» αποξένωση του από την κοινωνία. Ο δεύτερος παράγοντας είναι ότι το κατεστημένο που φαίνεται να συμπλέει με το μεταρρυθμιστικό μέτωπο δεν πρόκειται πραγματικά να υποστηρίξει καμία πρωτοβουλία που στην πράξη θα γκρεμίζει τον παρασιτικό του ρόλο. Η ενδυνάμωση και η αποτελεσματικότερη λειτουργία του κράτους που επαγγέλλεται η σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του ΜΜ έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την άλωση του κράτους από την διαπλοκή. Σε λιγότερο ίσως βαθμό η νέο-φιλελεύθερη εκδοχή του.

Έτσι το ΜΜ, αποξενωμένο από το σώμα της κοινωνίας, την μόνη πραγματική δύναμη που μπορεί να δώσει ώθηση σε αλλαγές και με την λυκοφιλία της μνημονιακής διαπλοκής, δεν έχει πολλές ελπίδες να ηγηθεί μεταρρυθμίσεων.

Advertisements

Written by kremmydasd

Οκτώβριος 3, 2012 στις 12:31 πμ

Αναρτήθηκε στις Επικαιρότητα

Ένα Σχόλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. Αξιότιμε κ. Κρεμμυδα, διαβαζοντας το σχολιο σας στο blog του κ. Τσούκα θέλησα κι εγώ με τη σειρά μου να σχολιάσω κάτι. Δυστυχώς, οσες απόπειρες κι αν έκανα η ιστοσελίδα του κ. Tσούκα δεν αποδεχόταν το σχόλιό μου. Θεωρώντας υποχρέωση μου την γνωστοποίηση των απόψεων μου σε εσάς, που άλλωστε δώσατε το έναυσμα με το σχόλιο σας για να γεννηθούν, τις αναρτώ εδώ συγχαίροντάς σας θερμά.
    Έγραφα :

    Οι παραπάνω σχολιασμοί, αλλά και η αντιμετώπιση του αναμενόμενου φαινομένου Χ πολύδωρα (το π, ως φαίνεται, πολιτειολογικώς, πάντα μικρό, το δε Χ πάντα μεγάλο, καθότι αντιπροσωπεύει την ομοειδή πλειονότητα των…»αντιπροσώπων» όπου γης…) από τους γράφοντες και τον κ. Τσούκα, είναι και εύλογοι και λογικοί. Ωστόσο, εμένα με βασανίζει το εξής (άκρας πολιτικής και …πολιτειολογικής χροιάς νομίζω) ερώτημα : αν η Ιστορία είναι το πεδίο της ΣΤΑΘΕΡΗΣ επανάληψης, κατά τρόπο εκθαμβωτικά και μονομανώς απαρέγκλιτο (!), των «πολιτικών» υποκειμένων πολύδωρα, τότε τί είναι αυτό που τους επιτρέπει την είσοδο στο γίγνεσθαι της Πόλης ; Ποιό το στοιχείο εκείνο, που πολιτειολογικώς απουσιάζει από τη θέσμιση μιας κοινωνίας, ώστε εφόδοι αναρρίχησης σε θεσμικούς θώκους να αποτραπούν εν τη γενέσει τους για τέτοια χ άτομα ; Πώς δικαιολογείται η σχεδόν απόλυτη καθολικότητα αυτών των φαινομένων σε όλο σχεδόν το εύρος της Ιστορίας και, επίσης, η σχεδόν απολύτου ισχύος επανάληψή τους ανα ιστορική εποχή ; Υπάρχει καποια άλλη κοινωνία επί γης εμβίων όντων, που θα επέτρεπε την αποσάθρωση της, σχεδόν προγραμματικά, όπως η δική μας ; Που θα επέτρεπε την απόλυτη επανάληψη της κόλασης της αυτοδιάλυσής της, σε όλη την ιστορική της διαδρομή, από «ικανότατους» πολιτικούς τύπου Χ πολύδωρα ; Υπάρχει κάποια κοινωνία μελισσών, που την εποχή παραγωγής του μελιού να αποδεικνυόταν κενή από μέλι, ληστευμένη, αφασική στη διοίκηση, αναποτελεσματική στην κατανομή των ρόλων, αμοραλιστικώς και χαοτικά ελευθεριάζουσα, ώστε οι εργάτριες να μεταλλαχθούν σε κηφήνες και τούμπαλιν ; Ποια είναι η πολιτειολογική εκείνη σκέψη του θεσμίζειν και πολίζειν, που έχει διαφύγει από νοήμονα όντα όπως οι άνθρωποι ;
    Στάθης Κομνηνός

    ΣΤΑΘΗΣ ΚΟΜΝΗΝΟΣ

    Οκτώβριος 22, 2012 at 8:39 μμ


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: