Όχι άλλα ψέμματα … Επιτέλους κάποιος να πιστεύει αυτά που μας λέει!

Just another WordPress.com weblog

Archive for Ιουλίου 2011

Με αφορμή το «Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η Εμπειρία της Κατοχής» (Mark Mazower)

leave a comment »


Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Mazower «Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η Εμπειρία της Κατοχής».

Το βιβλίο αυτό περιγράφει τα γεγονότα που συνέβησαν στον ελλαδικό χώρο απο την εισβολή των Ναζί το 1941 εώς και την αποχώρηση τους το 1944. Τον λιμό του πρώτου χειμώνα, την έναρξη της αντίστασης στα βουνά και τις πόλεις, τις αντίποινες των γερμανών των τελευταίων 2 χρόνων, την πολιτική και κοινωνική ανατομία του αντάρτικου και τις ενδο-ελληνικές διενέξεις, την δράση των ταγμάτων ασφαλείας κλπ. Προσπαθεί να εμβαθύνει και να αναλύσει τις οπτικές γωνίες τόσο απο την πλευρά των Ελλήνων όσω και των Γερμανών.

Λόγω ηλικίας δεν έχω καμία εμπειρία της περιόδου εκείνης. Ούτε καν απο τους γονείς μου. Ωστόσο το βιβλίο με συγκλόνισε και θεωρώ την ανάγνωση του απο κάθε Έλληνα σαν ένα βήμα προς την εθνική και κοινωνική αυτογνωσία. Τις σκέψεις που μου γεννήθηκαν τις μοιράζομαι παρακάτω:

Η φρίκη του πολέμου επισκιάζει κάθε άλλη παράμετρο των γεγονότων

Η ισοπέδωσητης αξίας της ανθρώπινης ζωής που αναδίδεται απο αυτή την ιστορική περίοδο είναι συγκλονιστική.

Ο γερμανικός στρατός είχε εκδόσει επίσημες «ταρίφες» σε ανθρώπινες ζωές σαν αντίποινα σε ενέργειες εναντίον του (π.χ. 10 Έλληνες για κάθε Γερμανό στρατιώτη). Το γερμανικό δόγμα του «Καλύτερα ένας παραπάνω αθώος νεκρός παρά ένας λιγότερος ένοχος». Οι αδύναμοι του πολέμου μπορούσαν ανα πάσα στιγμή να χάσουν τα υπάρχοντα τους, τις ζωές τους, τα παιδιά τους τόσο απο τους αντιπάλους (γερμανούς) όσο και απο τους συμμάχους (έλληνες -ληστές, αντάρτες, ταγματασφαλίτες). Όπως γράφεται μέσα στο βιβλίο: «Η ανθρώπινη ζωή φαίνεται να είχε μικρότερη αξία και απο μία οκά καλαμπόκι».

Μπροστά σε αυτή την φρίκη του θανάτου, η εστίαση σε οποιαδήποτε άλλη διάσταση των γεγονότων μου φαίνεται ανάξια λόγου. «Λαοκρατία», «Κομμουνισμός», «αντι-Κομμουνισμός», «Αντίσταση», «Δεξιά», «Αριστερά», «Φιλο-βασιλικοί», «Βενιζελικοί». Η τροπή που είχε πάρει η κοινωνία ήταν στραβή … Τόσο στραβή που τα παραπάνω ήταν ανούσιες λεπτομέρειες.

Αν κάτι θα πρέπει να διδαχθούμε για το μέλλον είναι πως ΑΠΟΛΥΤΟ κριτήριο για οτιδήποτε θα πρέπει να γίνει ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ !  Κι αυτός ο δρόμος του σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή ξεκινάει και καταλήγει στην άρνηση της βίας ως τρόπου επίλυσης των διαφόρων μας. Η βία γεννάει βία και το αίμα φέρνει κι άλλο αίμα !

Προφανώς και το όλο θέμα είναι απέραντα πιο πολύπλοκο απο ότι  το παρουσιάζω … Πώς αντιδράς στην προϋπάρχουσα βία ; Πώς ανάγεται το κριτήριο του σεβασμού της ανθρώπινης ζωής σε συλλογικό επίπεδο ;  Τί κάνεις με αυτούς που δεν σέβονται την ανθρώπινη ζώη. Πιθανόν ένα πιο χαλαρωμένο κριτήριο θα ήταν οι ενέργειες και οι αποφάσεις να ΑΠΟΣΒΕΝΟΥΝ την βία και όχι να την κλιμακώνουν. Αλλά η συζήτηση σε αυτό το θέμα είναι μεγάλη.

Πάντως σε  ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ επίπεδο , απο εδώ και πέρα ένα ΦΙΛΤΡΟ το οποίο θα πρέπει κάθε κίνημα, ιδέα, ιδεολογία, άνθρωπος θα είναι η σχέση του με την βία.

Μπορεί ο γερμανικός λαός να έχει απεκδυθεί την θεωρία περι «αρείας φυλής»  ;

Ομολογώ πως μετά την ανάγνωση του βιβλίου, την πρώτη φορά που συνάντησα  γερμανούς τουρίστες, ένοιωσα πολύ άβολα. Άκουγα τις ομιλίες τους και σκεφτόμουν με λεπτομέρειες: Δίστομο, Καλάβρυτα, Κομμένο, Χαιδάρι …

Η άποψη του συγγραφέα για την απάνθρωπη στάση των γερμανών στρατιωτών είναι πως στην πλειοψηφία τους είχαν ενστερνιστεί την ιδεολογία περί αρείας φυλής, σε τέτοιο βαθμο ώστε να μην έχουν ηθικούς φραγμούς στην δολοφονία  αθώων. Οι περιγραφές που δίνουν οι γερμανοί στρατιώτες που έλαβαν μέρος στην σφαγή του Κομμένου είναι ανατριχιαστικές. Homo homini lupus. Υπάνθρωποι !

Και το ερώτημα είναι πολύ φυσιολογικό. Όλοι αυτοί όταν επιστρέψαν στην πατρίδα τους τί πιθανότητες υπάρχουν να αλλάξανε ;  Κατ’ εμέ, μηδενικές. Τί αξίες μετέδωσαν στους απογόνους τους ;

Μία λογική εξήγηση που δίνω είναι ότι οι γερμανοί, ως απόλυτα πειθαρχημένα όντα στις προσταγές της κεντρικής διοίκησης (σε αντίθεση με τους έλληνες) , «υπάκουσαν» για μία ακόμη φορά στις προσταγές της ηγεσίας τους και εγκατέλειψαν (επιφανειακά 😉 τις θεωρίες των Ναζί. Μπορεί να είναι τόσο απλό όσο ακούγεται ;

Μετά απο μία σύντομη παραμονή μου στην Γερμανία, έχω να παρατηρήσω πως οι στρατοκρατικές δομές ενυπάρχουν στην κοινωνία τους (πειθαρχία, αλληλεγγύη κοινωνική -όχι προσωπική, διάκριση ρόλων) και πως ακόμα είναι μία (βαθιά 😉 εθνικιστική κοινωνία (ψύχωση με την γλώσσα τους). Αντίθετα η σε ορισμένα άλλα θέματα μου έδωσαν την εικόνα μίας φιλελεύθερης και προοδευτικής κοινωνίας, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απο την δική μας.

Προφανώς για το θεμελιώδες ερώτημα «πόσο έχει αλλάξει η γερμανική κοινωνία απο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» θα έχουν γραφτεί πολλά.

Written by kremmydasd

Ιουλίου 18, 2011 at 2:07 πμ

Αναρτήθηκε στις Βιβλία

Τζίμης Πανούσης: Η σάτυρα του διφορούμενου σημαινόμενου

leave a comment »


  • ‘σημείο’ (sign) – μονάδα σημασίας που παίρνει τη μορφή λέξεων, εικόνων, ήχων, ενεργειών, ή αντικειμένων.
  • ‘σημαίνον’ (signifier) – η μορφή που παίρνει το σήμα,
  • ‘σημαινόμενο’ (signified) – η έννοια που αναπαριστά το σήμα

Παράδειγμα:
Σημείο: η γραπτή λέξη ‘δέντρο’
Σημαίνον: Τα γράμματα ‘δ-έ-ν-τ-ρ-ο’
Σημαινόμενο: Η κατηγορία ‘δέντρο’

[πηγή: http://www.sed.gr/cgi-bin/ikonboard/ikonboard.cgi?act=ST;f=14;t=31;&#top]

Η σάτυρα, και δεί η σάτυρα που προκαλεί αντιδράσεις, μπορεί και στηρίζεται στην επίδειξη του ξεστρατίσματος ενός κάποιου σημαινόμενου απο κάποιο άλλο που θεωρείται γενικώς παραδεκτό.

Η σάτυρα του Τζίμη Πανούση είναι μία τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση .

Για παράδειγμα η εμμονή του με την εκκλησία την σημαία, την πατρίδα, θέλει να καταδείξει και να αναδείξει τα «σκάρτα» σημαινόμενα που κουβαλάνε τα παραπάνω σήματα. Πολύ θεμιτό και χρήσιμο θα έλεγα.

Η παρακάτω στροφή είναι απο το τραγούδι του «Αέρα»:

Κατοχηκόπληκτες, υστερικές μητέρες
με μπαμπούλες και φοβέρες
Χαμπουργκεροαναθρεμμένα αγοράκια
ελληνάκια, μογγολάκια

Δεν διακρίνω διάθεση υποβάθμισης για τα «ελληνάκια», τους έλληνες. Διακρίνω διάθεση κριτικής για τα «στραβά» σημαινόμενα του έλληνα: Γόνος κατοχηκόπληκτων, χαμπουργκεροαναθρεμμένος, ένα εν γένει μογγολάκι.

Η στροφή αυτή απο το «Η Ελλάδα στα κάρβουνα»:

Βυζαίνω πουτάνες
χαμένο μωρό
μ΄ αφήσανε μάνες
σε κάποιο χορό
στα βράχια του Ζάλογγου
στον Ευρογκρεμό
αναστενάρης, ζογκλέρ, ζιγκολό

Είναι προφανές κι ότι ο παραπάνω στίχος δεν πρέπει να αναγνωστεί κυριολεκτικά. Θέλει πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν υβρεολόγιο ;

Written by kremmydasd

Ιουλίου 3, 2011 at 12:29 πμ

Αναρτήθηκε στις Χιούμορ